مصاحبه - پایگاه خبری تخصصی اتاق روشن پرس

آیین بزرگداشت کاوه فرزانه، هنرمند فقید و عکاس پیشکسوت، با حضور جمعی از اهالی فرهنگ، هنر و دوستداران این عکاس برجسته برگزار شد. در حاشیه این مراسم، گفت‌وگویی اختصاصی با استاد افشین بختیار، عکاس پیشکسوت و پژوهشگر تاریخ عکاسی ایران، انجام شد که در ادامه از نظر مخاطبان گرامی می‌گذرد

استاد اسماعیل عباسی، عکاس، مدرس و پژوهشگر شناخته‌شده، در پیامی به مناسبت روز جهانی عکاسی، بر ضرورت عبور عکاسان جوان از نگاه صرفاً تکنیکی به عکاسی تأکید کرد و گفت: «عکاسی نه تکنیک است و نه هنر؛ عکاسی یک تفکر و ژرف‌نگری است.»

نمایشگاه «این صورت باقی» با تمرکز بر تاریخ عکاسی جهان و با استفاده از آثار گنجینه موزه هنرهای معاصر تهران، فرصتی برای بازخوانی بخشی از مهم‌ترین آثار و اسناد تاریخ عکاسی فراهم کرده است. زانیار بلوری، یکی از کیوریتورهای این نمایشگاه، در گفت‌وگو با «اتاق روشن پرس» از روند شکل‌گیری نمایشگاه، چالش‌های انتخاب آثار، شش آلبوم تاریخی، مجلات «کمرا ورک»، آثار پیشگامان عکاسی و ضرورت به‌روزرسانی گنجینه عکاسی موزه سخن گفت.

گاهی مسیر ورود به عکاسی از یک دوربین حرفه‌ای یا تحصیل در رشته عکاسی آغاز نمی‌شود؛ ممکن است یک فیلم، یک تجربه شخصی یا حتی تماشای فعالیت عکاسان پشت صحنه، مسیر زندگی را تغییر دهد. شای گراهام، عکاس جوان بریتانیایی، در سال ۲۰۲۴ و پس از تجربه تحصیل در رشته فیلم‌سازی، با تماشای یک فیلم اسکی از تولیدات ردبول دریافت که علاقه واقعی او نه پشت دوربین سینما، بلکه در میدان رقابت و در ثبت لحظه‌های پرهیجان ورزشکاران قرار دارد. او اکنون عکاسی ورزشی را با تمرکز ویژه بر ورزش‌های هیجانی، اسکی و صخره‌نوردی دنبال می‌کند و رؤیای نهایی‌اش، عکاسی از المپیک زمستانی ۲۰۳۰ یا ۲۰۳۴ است.

نگارخانه «هنر کهن مانا» دوم مرداد ۱۴۰۵ با نمایش آثار اسماعیل مظلومی، مجسمه‌ساز پیشکسوت و هربرت کریم مسیحی، عکاس میراث فرهنگی گشایش یافت. این دو هنرمند در گفت‌وگو با «اتاق روشن»، از اشتراکات هنری خود در بازنمایی هویت کهن ایران و نقش هنر در تقویت خودباوری ملی می‌گویند.

کتر مصطفی سپه‌وند، عکاس و پژوهشگر هنر، در این گفتگو ضمن بررسی آثار خود در نمایشگاه گروهی «دست»، به واکاوی نسبتِ میانِ ابزار، انسان و تکنولوژی در عکاسی می‌پردازد. او معتقد است «دست» فراتر از فرم آناتومیک، «ردِ حضور» و نشانه‌ای از فرسودگی و آفرینشگریِ انسان در جهانِ معاصر است که می‌تواند به بیانی فراتر از کلیشه‌های رایج دست یابد.

در حاشیه نمایشگاه گروهی اعضای کانون عکاسی شفق در فرهنگسرای سرو که به سوژه‌ی «دست» اختصاص داشت، با محسن پروازی، برگزارکننده‌ی این رویداد درباره چالش‌های کیوریتوری، منطق بصری آثار و تجربه‌ی عکاسان از این سوژه‌ی کلاسیک هنر به گفت‌وگو نشستیم.

جام جهانی فوتبال ۲۰۲۶ از ۱۱ ژوئن ۲۰۲۶ تا ۱۹ ژوئیه ۲۰۲۶ (برابر با ۲۱ خرداد ۱۴۰۵ تا ۲۸ تیر ۱۴۰۵) صحنه یکی از فشرده‌ترین و پرهیجان‌ترین پوشش‌های تصویری سال بوده است؛ جایی که عکاسان خبری برای ثبت روایت‌های انسانی، لحظه‌شماری، شادی و شکست، از شهری به شهر دیگر می‌دوند.

نمایشگاه گروهی عکس اعضای کانون عکاسی شفق با عنوان «دست»، فرصتی برای بازخوانی یکی از بنیادی‌ترین عناصر در عکاسی فراهم کرده است؛ عنصری که هم ابزار خلق تصویر است و هم سوژه‌ای سرشار از معنا. حمیدرضا اسماعیل، عکاس مفهومی و شب و مدرس دانشگاه ، در گفت‌وگو با خبرنگار «اتاق روشن پرس» از ظرفیت‌های بصری و مفهومی این نمایشگاه می‌گوید.

در دنیای رویاگونه‌ای که آناستازیا سیرا، عکاس، با دوربین خود خلق کرده، سه شخصیت اصلی حضور دارند: مردی سالخورده، پسری خردسال و خودِ عکاس. این تصاویر که سرشار از سایه‌های تند و رنگ‌های درخشان هستند، تنش و تئاتر را در قابی محدود به نمایش می‌گذارند. سیرا در پروژه «ساعت جادو» (The Witching Hour)، ظرفی برای کاوش در امواج پیچیده احساساتی ساخته که پس از مهاجرت پدرش به خانه او، پدیدار شدند. در این گفتگو، او از هنر به عنوان پلی برای عبور از فاصله‌ها میان نسل‌ها می‌گوید.