مصاحبه - پایگاه خبری تخصصی اتاق روشن پرس

در گفت‌وگوی اختصاصی «اتاق روشن پرس» با استاد مهرداد مشرقی، عکاس، مدرس دانشگاه و عضو انجمن عکاسان میراث فرهنگی، ابعاد مختلف عکاسی میراث مورد بررسی قرار گرفت؛ از جایگاه عکاسی طبیعت، منظره و معماری در ثبت و بازخوانی میراث تاریخی و فرهنگی گرفته تا اهمیت نگاه آگاهانه عکاس در مستندسازی هویت سرزمینی و حافظه جمعی.

یک نویسنده و عکاس در آستانه ۴۰ سالگی توضیح می‌دهد که چگونه با ترکیب پیاده‌روی آگاهانه، عکاسی و دوری از فشارهای روزمره، توانسته است استرس زندگی را کمتر کند و دوباره لذت واقعی ثبت تصویر را پیدا کند.

بهناز نوری، عکاس تبلیغاتی، در حاشیه مراسم بزرگداشت رئیس علی شقاقی گفت که سال‌ها همکاری با این عکاس پیشکسوت، نه‌تنها مسیر حرفه‌ای او را شکل داده بلکه درس‌هایی از اخلاق، گذشت و انسانیت نیز به همراه داشته است.

دکتر افسانه کامران معتقد است هویت تهران فراتر از نمادهای معماری، در تکثرِ شهروندان و فضاهای زیسته نهفته است. او به عکاسان توصیه می‌کند از زیبایی‌شناسی صرف عبور کرده و بر مستندنگاری جزئیاتِ به‌ظاهر بی‌اهمیتِ شهر تمرکز کنند؛ چرا که تهران شهری است که هرگز متوقف نمی‌شود و عکس‌های امروز، اسنادِ هویتیِ فردای این شهر خواهند بود.

تهران هویتش را در میان «آپارتمان‌سازی‌های بی‌ضابطه» گم کرده است. مهدی یسری، پژوهشگر ارشد شهر، معماری پایتخت را قربانی سلیقه‌های شخصی و اقتصاد می‌داند و عکاسی را تنها سندِ نجاتِ «حافظه تاریخی» تهران از فراموشی معرفی می‌کند.

دوآن مایکل، عکاس خلاق و تأثیرگذار آمریکایی که ۹ ژوئن ۲۰۲۶ در نیویورک درگذشت، در گفت‌وگویی مفصل از مسیر حرفه‌ای خود، علاقه‌اش به رؤیا و خواب، و نگاه متفاوتش به «شکست‌های عکاسی» می‌گوید. این مصاحبه که نخستین‌بار در تابستان ۲۰۲۲ در مجله Aperture منتشر شد، گفت‌وگویی است میان او و جسی دوریس.

منطقه تجاری مرکزی سیدنی (CBD)، پس‌زمینه‌ی عکس‌های دراماتیک سم فریس است؛ جایی که او طی پنج سال، تلاش کرده روحِ جاری در تکاپوی روزانه‌ی ساکنانش را ثبت کند. در این گفت‌وگو، فریس از «در نورِ مرئی» می‌گوید؛ پروژه‌ای که در آن، شهر نه‌تنها به‌عنوان یک مکان، بلکه به‌عنوان یک آموزگار و آینه‌ای از اضطراب‌ها و امیدهای دورانِ ما به تصویر کشیده شده است.

کوین ژانگ، عکاس شناخته‌شده با نام کاربری fatplanediaries، با استفاده از دوربین Sony a7R IV و تکنیک‌های خاص عکاسی دستی، صحنه‌های پرتحرک خیابان را در قالب تصاویر پانورامای بسیار پرجزئیات ثبت می‌کند؛ سبکی که از یک تجربه اتفاقی در شانگهای شکل گرفت.