سخن روز - پایگاه خبری تخصصی اتاق روشن پرس

به مناسبت ۲۴ مهر، روز پرستار، از انسان‌هایی قدردانی می‌کنیم که با دانش، صبوری و مهربانی، در مسیر مراقبت از جان انسان‌ها گام برمی‌دارند و در دشوارترین لحظات، چراغ امید و آرامش بیماران می‌شوند.

بیستم مهرماه، فرصتی است برای بازخوانی شعر شاعری که قرن‌ها پس از روزگار خود، همچنان با جان و جهان ایرانیان سخن می‌گوید.

در روزگاری که پیام‌ها با فشردن یک دکمه به آن‌سوی جهان می‌رسند، شاید کمتر به مسیری فکر کنیم که ارتباطات انسانی طی کرده است؛ از نامه‌هایی که روزها و ماه‌ها در راه می‌ماندند تا بسته‌هایی که حامل خاطرات، امیدها و دستاوردهای زندگی‌اند. روز جهانی پست، فرصتی برای بازاندیشی در نقش نهادی است که در گذر زمان، همگام با تحولات فناوری، همچنان بخشی از زیرساخت ارتباطی و اقتصادی جوامع باقی مانده است.

مهرگان تنها ورق زدن یک برگ از گاه‌شماری باستانی نیست؛ بازخوانی سنتی است که در آن، کار انسان، گردش فصل‌ها و پیمان‌های اخلاقی جامعه به هم گره می‌خورند. این جشن در آغاز پاییز، یادآور رابطه‌ای کهن میان زیست انسانی و بارآوری زمین است.

۹ مهر، برابر با اول اکتبر، روز جهانی سالمندان است؛ مناسبتی که می‌تواند فرصتی باشد برای نگاه دوباره به جایگاه سالمندی در جامعه. سالمند شدن بخشی طبیعی از زندگی انسان است، اما آنچه این مرحله از زندگی را دشوار می‌کند، همیشه تغییرات جسمی نیست. گاهی این جامعه است که با تعریف محدود خود از کارآمدی، جوانی و سرعت، افراد مسن را آرام‌آرام از متن زندگی اجتماعی کنار می‌زند.

هشتم مهرماه، بیش از آنکه بهانه‌ای برای بازخوانیِ دیوان‌هایِ تکراری باشد، دعوتی است به ایستادن؛ ایستادن در میانه‌ی تندبادِ زمانه و پرسیدن از خود که در انبوهِ واژه‌ها، چند سطر از «حقیقت» را زیسته‌ایم؟ مولانا جلال‌الدین بلخی، تنها شاعری بزرگ نیست ؛ او معمارِ بنایی است که خشت‌خشتِ آن از «تغییر» و «عبور» ساخته شده است.

شمس تبریزی را نمی‌توان فقط در شمار عارفان نامدار تاریخ ایران قرار داد. آنچه از او چهره‌ای متفاوت می‌سازد، نوع نگاهش به انسان، حقیقت و دانستن است؛ نگاهی که مخاطب را از تکرار و عادت دور می‌کند و به دیدن، پرسیدن و تجربه کردن فرامی‌خواند.

۵ مهر، روز جهانی گردشگری، فرصت خوبی است برای اینکه کمی از معنای معمول سفر فاصله بگیریم. سفر فقط رفتن از شهری به شهر دیگر، دیدن چند بنا و منظره و گرفتن چند عکس یادگاری نیست. هر سفر می‌تواند فرصتی برای شناخت فرهنگ‌ها، نزدیک شدن به آدم‌ها، توجه به طبیعت و حتی بازنگری در نگاه خودمان به جهان باشد.

سرباز، برای بسیاری از ما نامی آشنا و بخشی از تجربه جمعی جامعه ایرانی است؛ جوانانی که بخشی از سال‌های زندگی خود را دور از خانواده و در شرایطی متفاوت از زندگی معمول سپری می‌کنند و مسئولیت حفظ امنیت و پاسداری از مرزهای کشور را بر عهده دارند. پشت این واژه ساده، مجموعه‌ای از مسئولیت، دوری، سختی و گاه فداکاری نهفته است؛ واقعیتی که شایسته دیده شدن و قدردانی است.

اول مهر می‌تواند فرصتی برای بازگشت به پرسشگری، تقویت تفکر نقادانه و یادآوری مسئولیت اجتماعی علم و آموزش باشد.