از فیلم ردبول تا رؤیای المپیک؛ چگونه یک علاقه به ورزش‌های هیجانی مسیر شای گراهام را به عکاسی ورزشی رساند؟

وقتی یک فیلم مسیر زندگی را تغییر داد

مسیر شای گراهام به سمت عکاسی، مسیری کاملاً مستقیم و از پیش تعیین‌شده نبود. او در سپتامبر ۲۰۲۴ تحصیل در دوره عکاسی ورزشی در دانشگاه ناتینگهام ترنت را آغاز کرد؛ اما علاقه او به تصویر، چند سال پیش‌تر و از دنیای فیلم‌سازی شکل گرفته بود.

در دوران همه‌گیری کرونا و قرنطینه‌های سال‌های ۲۰۲۰ و ۲۰۲۱، گراهام به‌شدت به فیلم‌سازی علاقه‌مند شد و تصمیم گرفت آینده حرفه‌ای خود را در حوزه فیلم‌برداری سینمایی دنبال کند. بین سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۳ نیز در چند پروژه و پشت صحنه فیلم‌ها تجربه کاری به دست آورد و در نهایت وارد دوره تولید فیلم در دانشگاه گرینویچ شد.

اما خیلی زود متوجه شد صنعتی که زمانی تصور می‌کرد قرار است آینده حرفه‌ای او را بسازد، دیگر برایش جذابیت سابق را ندارد. این وضعیت باعث شد احساس سردرگمی و ناامیدی کند و حتی شرایط روحی دشواری را تجربه کند.

نقطه عطف زندگی حرفه‌ای او زمانی رقم خورد که برای تماشای نمایش یک فیلم اسکی تولیدشده توسط ردبول رفت. گراهام که از علاقه‌مندان جدی اسکی است، در جریان تماشای فیلم بیش از خود فیلم به عکاسانی توجه کرد که پشت صحنه مشغول ثبت تصاویر ورزشکاران بودند.

همین مشاهده ساده، به یک کشف بزرگ تبدیل شد.

گراهام می‌گوید تقریباً در همان لحظه متوجه شد که عکاسی ورزشی همان حرفه‌ای است که مدت‌ها به دنبال آن بوده است. روز بعد درخواست انتقال دانشگاه خود را ارسال کرد تا مسیر تحصیلی‌اش را تغییر دهد و وارد حوزه عکاسی ورزشی شود.

این تصمیم، نقطه آغاز مسیر تازه‌ای بود که اکنون او را به سمت عکاسی حرفه‌ای از ورزش‌های هیجانی و رقابت‌های بین‌المللی سوق می‌دهد.

علاقه به ورزش‌های هیجانی؛ فراتر از ثبت یک مسابقه

گراهام در حال حاضر عمده فعالیت خود را بر عکاسی ورزشی متمرکز کرده است. علاقه او به ورزش البته موضوع تازه‌ای نیست و در طول سال‌ها در چندین رشته ورزشی فعالیت داشته است.

با این حال، هدف بلندمدت او محدود به عکاسی از مسابقات ورزشی معمول نیست. او قصد دارد بخش مهمی از فعالیت حرفه‌ای خود را به ورزش‌های هیجانی، اسکی و صخره‌نوردی اختصاص دهد.

اسکی برای گراهام جایگاه ویژه‌ای دارد. او بیش از ۱۳ سال است که اسکی می‌کند و در کنار آن، سال‌ها نیز در یک مرکز صخره‌نوردی فعالیت داشته است. همین تجربه مستقیم باعث شده ارتباط او با ورزشکاران و محیط‌های ورزشی فقط یک رابطه تصویری نباشد.

او ورزش‌های هیجانی را به دلیل ارتباط عمیق آن‌ها با طبیعت دوست دارد؛ ارتباطی که به اعتقاد او با احساس آزادی، تمرکز شدید و افزایش آگاهی در هنگام حرکت در محیط‌های طبیعی همراه است.

از نگاه گراهام، ورزشکارانی که در چنین شرایطی فعالیت می‌کنند، برای مواجهه با محیط‌های دشوار و خطرناک به نوعی هماهنگی و فروتنی در برابر طبیعت نیاز دارند. همین ویژگی برای او جذاب است و تلاش می‌کند این رابطه میان انسان، ورزش و طبیعت را در قاب‌های عکاسی خود به تصویر بکشد.

ساختن یک پورتفولیو در شرایط دشوار

گراهام اکنون در تلاش است مجموعه آثار و پورتفولیو عکاسی ورزشی خود را تا حد ممکن گسترش دهد. او در حال آماده شدن برای فارغ‌التحصیلی در سال ۲۰۲۷ است و به همین دلیل طی دو سال گذشته تلاش کرده است مسابقات و رویدادهای ورزشی متنوعی را عکاسی کند.

اما برای یک عکاس جوان و دانشجو، ورود به رویدادهای بزرگ ورزشی همیشه آسان نیست.

یکی از مهم‌ترین مشکلات او دسترسی به رویدادهایی است که نیازمند مجوز رسانه‌ای هستند. بسیاری از مسابقات بزرگ تنها به عکاسانی اجازه دسترسی حرفه‌ای می‌دهند که با یک رسانه یا نشریه همکاری داشته باشند؛ مسئله‌ای که برای یک دانشجوی عکاسی می‌تواند مانع بزرگی ایجاد کند.

گراهام برای حل این مشکل به سراغ مسابقات سطح پایین‌تر، رویدادهای آزاد و مسابقاتی رفته است که امکان حضور عمومی در آن‌ها وجود دارد. مسابقات آیرون‌من یکی از نمونه‌های مهم این رویدادهاست.

او همچنین برای برخی سفرهای عکاسی هزینه شخصی پرداخت می‌کند تا بتواند تجربه و تصاویر بیشتری برای پورتفولیو خود جمع‌آوری کند.

این عکاس جوان در حال برنامه‌ریزی چند سفر در فصل زمستان است تا تعدادی از مسابقات اسکی آزاد فدراسیون جهانی اسکی و اسنوبرد (FIS) و رویدادهای تور جهانی فری‌راید را عکاسی کند.

حتی اگر موفق به دریافت مجوز رسانه‌ای نشود، قصد دارد به عنوان تماشاگر در محل مسابقات حاضر شود و از همان جایگاه به عکاسی بپردازد. به اعتقاد او، این تجربه می‌تواند به شکل قابل توجهی مجموعه عکس‌های ورزشی زمستانی او را توسعه دهد؛ به‌ویژه اینکه امکان عکاسی از ورزش‌های زمستانی در بریتانیا محدود است.

تجهیزات عکاسی؛ از کانن ۷۵۰D تا سونی A7 V

مسیر حرفه‌ای گراهام همزمان با تغییر نگاه او به عکاسی، با تغییر تجهیزات عکاسی نیز همراه شده است.

او فعالیت خود را با یک Canon 750D آغاز کرد؛ دوربینی که شخصاً در اختیار داشت و تا زمانی که از کار افتاد، با آن عکاسی می‌کرد. در کنار آن، برای برخی پروژه‌ها از تجهیزات دانشگاه نیز استفاده می‌کرد.

اما تجهیزات فعلی او شامل یک Sony A7 V به همراه لنز 70-200mm F4 Macro II است؛ ترکیبی که برای عکاسی ورزشی و ثبت لحظه‌های سریع، امکان انعطاف بیشتری در اختیار او قرار می‌دهد.

با این حال، گراهام هنوز تجهیزات رؤیایی خود را در اختیار ندارد.

او دوست دارد در آینده مجموعه‌ای از لنزهای حرفه‌ای داشته باشد که در میان آن‌ها یک لنز 400mm f/2.8 و یک لنز 50-150mm f/2 قرار داشته باشد. برای بدنه نیز به دوربین‌هایی مانند Sony A9 III یا Sony A1 II علاقه دارد.

البته هزینه بالای این تجهیزات باعث شده فعلاً خرید چنین مجموعه‌ای برای او امکان‌پذیر نباشد. بنابراین خرید بعدی او احتمالاً یک لنز 24-70mm f/2.8 خواهد بود؛ لنزی که می‌تواند برای پوشش طیف گسترده‌ای از موقعیت‌های عکاسی ورزشی و مستند کاربرد داشته باشد.

رؤیای عکاسی از المپیک زمستانی

هدف حرفه‌ای گراهام بسیار بلندپروازانه است. او می‌خواهد در آینده برای یک مجموعه رسانه‌ای بزرگ، به‌ویژه Red Bull Media House، فعالیت کند و به عنوان عکاس ورزش‌های هیجانی در نقاط مختلف جهان حضور داشته باشد.

تمرکز اصلی او همچنان بر اسکی و ورزش‌های زمستانی خواهد بود.

اما در پشت این اهداف کوتاه‌مدت، یک رؤیای بزرگ‌تر قرار دارد: عکاسی از بازی‌های المپیک زمستانی.

گراهام امیدوار است بتواند در المپیک زمستانی ۲۰۳۰ یا ۲۰۳۴ به عنوان عکاس حضور داشته باشد. شاید فاصله زمانی تا رسیدن به چنین جایگاهی کوتاه به نظر برسد، اما او معتقد است اگر مسیر خود را با پشتکار ادامه دهد، می‌تواند به این هدف برسد.

این نگاه بلندمدت نشان می‌دهد که برای او عکاسی صرفاً ثبت چند تصویر زیبا نیست؛ بلکه ساختن یک مسیر حرفه‌ای، توسعه مهارت، ایجاد ارتباط با رسانه‌ها و شکل دادن به یک سبک شخصی است.

تأثیر یک عکاس جوان بر نگاه او به آینده

یکی از مهم‌ترین منابع الهام گراهام، ایسامی کیوکا، عکاس ورزشی ژاپنی است که در ۲۱ سالگی از بازی‌های المپیک زمستانی عکاسی کرده است.

این موضوع برای گراهام اهمیت زیادی دارد، زیرا نشان می‌دهد سن به‌تنهایی تعیین‌کننده موفقیت یک عکاس نیست. از نظر او، چیزی که می‌تواند یک عکاس جوان را از دیگران متمایز کند، مهارت، شناخت عمیق از موضوع و داشتن زبان بصری منحصربه‌فرد است.

گراهام همچنین به دلیل شناخت کیوکا از خود ورزش، برای او احترام زیادی قائل است. به باور گراهام، همین شناخت باعث شده تصاویر کیوکا فقط ثبت لحظه‌های ورزشی نباشند و نوعی نگاه هنری و درونی به ورزش ارائه دهند؛ نگاهی که بسیاری از عکاسان ورزشی ممکن است آن را از دست بدهند.

تجهیزات گران‌قیمت به‌تنهایی عکاس بهتری نمی‌سازند

شاید مهم‌ترین بخش تجربه گراهام، توصیه‌ای باشد که برای عکاسان تازه‌کار دارد.

او معتقد است نخستین چیزی که یک عکاس جوان باید یاد بگیرد، مهارت و اصول پایه عکاسی است، نه خرید جدیدترین دوربین.

گراهام خودش زمانی تصور می‌کرد کیفیت پایین عکس‌هایش به دلیل استفاده از Canon 750D قدیمی است. اما زمانی که برای یادگیری اصول عکاسی وقت گذاشت، متوجه شد بخش مهمی از مشکل نه در تجهیزات، بلکه در نحوه استفاده از آن‌ها قرار داشته است.

به گفته او، خرید یک دوربین حرفه‌ای زمانی ارزشمند است که عکاس بتواند ظرفیت‌های آن را به‌درستی به کار بگیرد. در غیر این صورت، حتی گران‌ترین تجهیزات نیز الزاماً باعث پیشرفت کیفیت عکاسی نمی‌شوند.

این تجربه، یکی از مهم‌ترین درس‌های مسیر حرفه‌ای اوست: تجهیزات ابزار هستند، نه جایگزین مهارت.

از عکاسی فراتر بروید

دومین توصیه گراهام این است که عکاسان جوان نباید تنها از دیگر عکاسان الهام بگیرند.

او معتقد است آشنایی با سایر حوزه‌های هنر و تولید تصویر می‌تواند نگاه یک عکاس را گسترده‌تر کند. تجربه او در فیلم‌سازی، طراحی گرافیک و طراحی وب، باعث شده با تکنیک‌ها و ایده‌هایی آشنا شود که بعدها توانسته آن‌ها را وارد فرآیند عکاسی خود کند.

از این منظر، یادگیری میان‌رشته‌ای می‌تواند یکی از عوامل مهم رشد یک عکاس باشد.

عکاسی در دنیای امروز دیگر در یک فضای کاملاً جدا از سینما، ویدئو، طراحی گرافیک، رسانه‌های اجتماعی و فناوری تصویر فعالیت نمی‌کند. شناخت این حوزه‌ها می‌تواند به عکاس کمک کند تا زبان بصری شخصی‌تر و انعطاف‌پذیرتری پیدا کند.

عکاسی را برای عشق به تصویر انتخاب کنید، نه فقط برای درآمد

آخرین توصیه گراهام شاید از همه مهم‌تر باشد.

او به عکاسان جوان پیشنهاد می‌کند قبل از هر چیز از خودشان بپرسند چرا می‌خواهند عکاس شوند؟

به اعتقاد او، اگر عکاسی فقط یک شغل برای کسب درآمد باشد، ادامه دادن این مسیر در شرایط دشوار می‌تواند بسیار سخت شود. اما وقتی عکاس واقعاً به تصویر و فرآیند عکاسی علاقه داشته باشد، مشکلات و شکست‌ها نیز بخشی از مسیر یادگیری خواهند شد.

گراهام می‌گوید عکاسان جوان باید مسیر خود را با علاقه دنبال کنند و عکاسی را تنها به عنوان یک شغل نبینند. در نهایت، همین علاقه و پشتکار است که می‌تواند زمینه‌ساز پیشرفت حرفه‌ای شود.

داستان شای گراهام نمونه‌ای از مسیری است که نشان می‌دهد الهام می‌تواند در غیرمنتظره‌ترین مکان‌ها شکل بگیرد. او عکاسی را نه از یک استودیو حرفه‌ای، بلکه از تماشای فیلمی درباره اسکی و مشاهده عکاسانی آغاز کرد که در حاشیه میدان فعالیت می‌کردند.

امروز، او در حال ساختن پورتفولیوی خود، تجربه‌اندوزی در رویدادهای ورزشی، توسعه مهارت‌های فنی و جست‌وجوی سبک شخصی است؛ مسیری که شاید در نهایت او را به همان جایی برساند که اکنون در ذهنش تصویر کرده است: کنار میدان مسابقه، در قلب یک رویداد بزرگ ورزشی و پشت دوربینی که قرار است لحظه‌ای تکرارنشدنی را برای همیشه ثبت کند.

مشخصات و تجهیزات فعلی عکاس

عکاس: شای گراهام
حوزه فعالیت: عکاسی ورزشی، عکاسی ورزش‌های هیجانی، اسکی و صخره‌نوردی
دوربین فعلی: Sony A7 V
لنز فعلی: 70-200mm F4 Macro II
دوربین قبلی: Canon 750D
هدف حرفه‌ای: فعالیت برای رسانه‌های بین‌المللی و عکاسی از ورزش‌های هیجانی در سراسر جهان
رویای نهایی: عکاسی از المپیک زمستانی ۲۰۳۰ یا ۲۰۳۴

منبع: https://amateurphotographer.com/

مترجم: حنانه قنبری