جستارها - پایگاه خبری تخصصی اتاق روشن پرس

در دنیایی غرق در تصاویرِ بی‌شمار، جایی که هر کلیک، هزاران عکس را به ما عرضه می‌کند، بازخوانیِ نظریاتِ رولان بارت – فیلسوفی که عکاسی را از یک «تکنیک» به «مسئله‌ای وجودی» بدل کرد – نه یک انتخابِ آکادمیک، که ضرورتی حیاتی است. در آغازین شماره از بخش «کُدِ بارت» در «اتاق روشن پرس»، به قلبِ «اتاقِ روشن» او سفر می‌کنیم تا دریابیم چرا مفاهیمِ «این-بوده-است»، «پونکتوم» و «تئاترِ مردگان»، هنوز کلیدهایی قدرتمند برای فهمِ حقیقتِ نهفته در پسِ هر قابِ عکس، و حتی در تصاویرِ مجازیِ امروز، محسوب می‌شوند.

در ماه مه ۱۹۹۱ شرکت کداک نخستین دوربین DSLR تجاری جهان را معرفی کرد؛ دوربینی که حاصل سال‌ها تحقیق در حوزه تصویربرداری دیجیتال و پروژه‌هایی بود که بخشی از آن‌ها با حمایت نهادهای دولتی و نظامی شکل گرفته بودند.

این لنز برای کسانی است که می‌خواهند “احساس” عکاسی را تجربه کنند، نه فقط “نتیجه” آن را.

بی‌سروصدا در حال رخ دادن است؛ عکاسان حرفه‌ای که طی سال‌ها فعالیت در اینستاگرام به ده‌ها هزار دنبال‌کننده رسیده‌اند، حساب‌های خود را حذف می‌کنند، آرشیو می‌کنند یا به سکوت فرو می‌روند. بدون خداحافظی رسمی، بدون بیانیه اعتراضی. فقط ناپدید می‌شوند. این یک اتفاق فردی نیست؛ نشانه یک تغییر ساختاری در رابطه میان عکاسان و این پلتفرم است.

بسیاری از ما تصور می‌کنیم دوربین‌هایی که در چند سال اخیر عرضه شده‌اند، به بلوغ کامل رسیده‌اند و دیگر فضایی برای پیشرفت شگرف وجود ندارد. اما تجربه کار با جدیدترین نسل‌های بدون‌آینه نشان می‌دهد که شکاف میان یک دوربین هشت‌ساله و مدل‌های امروزی، بسیار عمیق‌تر از آن چیزی است که در اعداد و ارقام دیده می‌شود. در این مطلب، تجربه گذار از سونی a7 III به نسل‌های جدید و مواجهه با کاستی‌هایی که تا پیش از این «عادی» به نظر می‌رسیدند، بررسی شده است.

مرلوپونتی با تکیه بر مفهوم «تجربه زیسته» و «بدنِ زیسته»، ادراک را فرآیندی فعال، تعاملی و درهم‌تنیده با جهان می‌داند؛ فرآیندی که در آن، نگاه نه عمل مشاهده‌ای منفصل، بلکه شکل‌گیری معنای مشترک در میان بدن و جهان است

هایدگر حقیقت را نه مطابقت میان ذهن و عین، بلکه رخدادی وجودشناختی می‌فهمد که در آن موجودات از پوشیدگی بیرون آمده و خود را می‌نمایانند.

نیچه با طرح مفهوم چشم‌اندازگرایی و نقد نظریه سنتی بازنمایی، حقیقت را امری سیال، تفسیری و وابسته به نیروهای زندگی می‌داند.

عکس می‌تواند لحظه‌ای از مکث و تأمل ایجاد کند و مخاطب را برای زمانی کوتاه از چرخه میل و خواستن جدا سازد.

در نگاه هگل، هنر نه پدیده‌ای ایستا، بلکه امری تاریخی است که همراه با تحول روح زمانه دگرگون می‌شود.