تاملی بر جایگاهِ عکاس در فلسفه رولان بارت؛ از آفرینش تا مشاهده
کُد پنجم: اپراتور؛ عکاس در نقشِ ناظر، نه خالق
آیا عکاس یک هنرمندِ آفریننده است یا تنها یک تکنسین که لحظهها را ثبت میکند؟ رولان بارت با انتخاب واژهی «اپراتور»، پاسخِ تکاندهندهای به این پرسش میدهد.
17 خرداد 1405
هستیشناسیِ عکس؛ چرا تصویر، فراتر از بازنمایی است؟
کُد چهارم: این-بوده-است؛ گواهیِ ناگسستنی بر حضور
14 خرداد 1405
نبرد میانِ «اطلاعات فرهنگی» و «ضربهی عاطفی» در نظریه عکاسی
کُد سوم: پونکتوم؛ زخمی که از قاب بیرون میزند
قابهای اندیشه؛ ۲۴ خوانش فلسفی از عکاسی — قاب هفتم: هایدگر
هایدگر حقیقت را نه مطابقت میان ذهن و عین، بلکه رخدادی وجودشناختی میفهمد که در آن موجودات از پوشیدگی بیرون آمده و خود را مینمایانند.
قابهای اندیشه؛ ۲۴ خوانش فلسفی از عکاسی — قاب ششم: نیچه
نیچه با طرح مفهوم چشماندازگرایی و نقد نظریه سنتی بازنمایی، حقیقت را امری سیال، تفسیری و وابسته به نیروهای زندگی میداند.
قابهای اندیشه؛ ۲۴ خوانش فلسفی از عکاسی — قاب پنجم: شوپنهاور
عکس میتواند لحظهای از مکث و تأمل ایجاد کند و مخاطب را برای زمانی کوتاه از چرخه میل و خواستن جدا سازد.
قابهای اندیشه؛ ۲۴ خوانش فلسفی از عکاسی — قاب چهارم: هگل
در نگاه هگل، هنر نه پدیدهای ایستا، بلکه امری تاریخی است که همراه با تحول روح زمانه دگرگون میشود.
قابهای اندیشه؛ ۲۴ خوانش فلسفی از عکاسی — قاب سوم: کانت
کانت معتقد است که تجربه زیبایی نتیجه «بازی آزاد» میان قوه خیال و فاهمه است.
قابهای اندیشه؛ ۲۴ خوانش فلسفی از عکاسی — قاب دوم: ارسطو
ارسطو معتقد بود که بازنمایی هنری میتواند به شناخت جهان کمک کند و حتی گاه از تاریخ نیز فلسفیتر است؛ زیرا به الگوهای کلی تجربه انسانی میپردازد.
قابهای اندیشه؛ ۲۴ خوانش فلسفی از عکاسی — قاب اول: افلاطون
به اعتقاد افلاطون، هنر بیش از آنکه به حقیقت اشیا بپردازد، به ظاهر آنها توجه دارد







































Monday, 8 June , 2026