سیتیچای مایکپاندین  Sittichai Maikupandin از جمله عکاسانی است که عکاسی خیابانی را نه صرفاً به‌عنوان ثبت صحنه‌های روزمره، بلکه به‌مثابه فضایی برای مکث، تفسیر و کشف معنا دنبال می‌کند. او می‌گوید از سال ۲۰۱۸ عکاسی خیابانی را به‌طور جدی آغاز کرده و انگیزه اصلی‌اش، علاقه به مشاهده محیط پیرامون و دیدن جزئیات کوچکی بوده که معمولاً در جریان زندگی روزمره نادیده گرفته می‌شوند.

مایکپاندین در توضیح جهان تصویری خود تأکید می‌کند که عکس‌هایش اغلب سرشار از خلأ، سکوت و لحظه‌های برنامه‌ریزی‌نشده هستند. او در دل آشوب شهر می‌کوشد لحظه‌هایی را ثبت کند که شاید در ظاهر عادی باشند، اما احساسی را برمی‌انگیزند که به‌سادگی قابل توضیح نیست. از نگاه او، ابهام در هنر نه یک کاستی، بلکه مجالی باز برای بازگشت دوباره مخاطب به اثر و کشف معناهای تازه است.

مجموعه او با عنوان «Absent Presences – Poetic Images from the Streets» یا «حضورهای غایب؛ تصاویر شاعرانه از خیابان‌ها» بر همین رویکرد استوار است. این مجموعه تلاش ندارد روایتی کامل و سرراست از شهر ارائه دهد؛ بلکه در مرز میان حضور و غیاب حرکت می‌کند و مخاطب را دعوت می‌کند تا به همان اندازه که به عناصر موجود در قاب توجه می‌کند، به آنچه در تصویر غایب است نیز بیندیشد.

در این آثار، شهر نه به‌عنوان یک موضوع مستند صرف، بلکه به‌مثابه بستری از ردهای پراکنده حضور انسان بازنمایی می‌شود؛ ردهایی ظریف، خاموش و معلق میان اشیا، فضاها و سکون. این تصاویر بیش از آنکه توضیح بدهند، فضایی برای پرسش، خیال‌پردازی و تأمل می‌گشایند و به آنچه دیده نمی‌شود، گفته نمی‌شود یا نادیده گرفته می‌شود، نزدیک می‌شوند.

نگاه شاعرانه و حساسیت بصری مایکپاندین به صحنه‌های گذرا و لحظه‌های ناپایدار، سبب شده آثار او در حوزه عکاسی خیابانی مورد توجه قرار گیرد. او در سال ۲۰۲۵ به‌عنوان یکی از فینالیست‌های LensCulture Street Photography Awards معرفی شد؛ موفقیتی که جایگاه او را در میان چهره‌های قابل توجه این عرصه تثبیت کرد.

منبع: https://www.lensculture.com/

مترجم: ریحانه تقی یاری