به گزارش اتاق روشن پرس و به نقل از روابط عمومی موزه هنرهای معاصر تهران، دومین نشست از سلسله‌نشست‌های «در جستجوی بیان هنری فاجعه میناب» عصر سه‌شنبه ۱۹ خرداد ۱۴۰۵ در کتابخانه این موزه برگزار شد و با استقبال اهالی هنر و معماری همراه بود.

در این نشست، شهاب‌الدین ارفعی، معمار و پژوهشگر بومی هرمزگان، با تأکید بر پیشینه فرهنگی و اجتماعی میناب، این منطقه را سرزمینی چندلایه و متنوع توصیف کرد و گفت هویت میناب در تنوع اقوام، آیین‌ها و شیوه‌های زندگی آن شکل گرفته است. او همچنین به نمونه‌هایی از مهندسی بومی و پیوند زندگی روزمره با فرهنگ محلی اشاره کرد.

پیروز حناچی، معمار و استاد دانشگاه، نیز با اشاره به تجربه شهرهایی چون ورشو، هیروشیما و برلین در بازسازی پس از جنگ، بر ضرورت نگاه بین‌المللی به یادمان میناب تأکید کرد و گفت می‌توان با فراخوانی جهانی، اثری خلق کرد که هم حافظه تاریخی را زنده نگه دارد و هم به دادخواهی تبدیل شود.

محسن رافعی، دبیر انجمن هنرمندان مجسمه‌ساز ایران، با تفکیک میان یادمان یک رویداد تروریستی و یک جنایت جنگی، بر لزوم ثبت شهادت، افشای عامل جنایت و پرهیز از زیباسازی تأکید کرد و گفت یادمان میناب باید به سندی تاریخی برای پیگیری حقوقی تبدیل شود.

در ادامه، حسین محسنی، دبیر انجمن نگارخانه‌داران، میناب را نمادی از ظلم به ایران دانست و خواستار طراحی یادمانی جامع شد که همه قربانیان این فاجعه را دربر گیرد. او تأکید کرد هنر ایرانی همواره توانسته رنج را به حافظه‌ای ماندگار و اثرگذار تبدیل کند.

در جمع‌بندی این نشست، حاضران بر این نکته اتفاق نظر داشتند که یادمان میناب باید فراتر از یک اثر ملی، به نمادی برای دادخواهی جهانی و مقابله با فراموشی جنایات جنگی تبدیل شود.