لطفاً خودتان را معرفی کنید و درباره فعالیت‌تان توضیح دهید.

من کریمی هستم و حدود شش ماه است که به عنوان اسیستانت موزه در این مجموعه فعالیت می‌کنم. در این مدت تلاش کرده‌ام در کنار تیم گالری، در برگزاری نمایشگاه‌ها و ارتباط با مخاطبان نقش داشته باشم.

درباره شکل‌گیری گالری و سابقه فعالیت آن بفرمایید.

این گالری حدود سه سال پیش تأسیس شد و افتتاحیه آن با نمایش آثار خانم معصومه مظفری برگزار شد. فضای گالری از نظر ابعاد بسیار کوچک است؛ تا جایی که می‌توان گفت دست‌کم کوچک‌ترین گالری تهران محسوب می‌شود و حتی شاید در مقیاس ایران هم جزو کوچک‌ترین‌ها باشد.

ویژگی شاخص این گالری چیست؟

فرم و ساختار این فضا به شکل «استریت گالری» است؛ یعنی ارتباط مستقیمی با خیابان دارد. ویترین گالری رو به خیابان باز می‌شود و همین ویژگی باعث شده تعامل متفاوتی با مخاطب شکل بگیرد. به نوعی می‌توان گفت از نخستین تجربه‌های استریت گالری در ایران است، چرا که مرز میان فضای نمایشگاهی و فضای عمومی شهر را تا حد زیادی از بین می‌برد.

موقعیت مکانی گالری چه تأثیری بر مخاطبان آن دارد؟

گالری در منطقه لارستان قرار دارد؛ جایی که بیشتر به فروشگاه‌های ساز، به‌ویژه پیانو، شناخته می‌شود. همین موقعیت خاص باعث شده رهگذران متنوعی از مقابل گالری عبور کنند. به دلیل ساختار ویترینی، بسیاری از این رهگذران بدون برنامه قبلی جذب آثار می‌شوند.

این یعنی مخاطبان ما صرفاً محدود به قشر خاصی از علاقه‌مندان هنر نیستند. ممکن است کودکی دو ساله که همراه خانواده‌اش از خیابان عبور می‌کند به آثار نگاه کند، یا فردی که برای خرید روزمره آمده و با کیسه خرید از مقابل گالری رد می‌شود، کنجکاو شود و وارد شود. همین مواجهه ناگهانی و بی‌واسطه با هنر، یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های این فضاست؛ جایی که هنر در دل زندگی روزمره جریان پیدا می‌کند.