در میانه‌ی تمامی تصاویر ماندگاری که از رنج، امید و زیست روزمره‌ی انسان ثبت می‌شود، چهره‌ی پرستاران یکی از روشن‌ترین قاب‌هایی است که می‌توان در حافظه‌ی جمعی دید. آن‌ها در لحظه‌هایی کنار ما هستند که نور امید کم می‌شود و تصویر جهان تاریک‌تر به نظر می‌رسد؛ اما با حضور آرام، مهارت و انسانیت‌شان دوباره روشنایی را به قاب زندگی بازمی‌گردانند.

اگر عکاسی هنر ثبت حقیقت در لحظه باشد، پرستاری نیز هنر حفظ زندگی در لحظه‌های شکننده است. در بسیاری از قاب‌های ماندگار تاریخ معاصر، از روزهای بحران تا لحظه‌های بازگشت آرامش، چهره‌ی پرستاران همواره حامل معنایی فراتر از یک شغل بوده است؛ معنای ایثار، پایداری، مهربانی و تعهد. آنان بی‌آن‌که در پی دیده شدن باشند، روشنی را به صحنه‌هایی بازمی‌گردانند که گاه در تاریکی رنج و بیم فرو رفته است.

روز پرستار فرصتی است برای احترام به زنان و مردانی که هر روز بی‌صدا، مؤثرترین نقش را در صحنه‌ی مراقبت ایفا می‌کنند؛ همان‌هایی که اگر نبودند، روایت بسیاری از زندگی‌ها ناتمام می‌ماند. برای تمام پرستارانی که «نور» را در سخت‌ترین لحظات حفظ می‌کنند، این روز را گرامی می‌داریم.

نویسنده: ریحانه تقی یاری