نمایشگاه گروهی «وضعیت قرمز» این روزها در گالری کارشیو به مدیریت مجید احمدی در حال برگزاری است. در این نمایشگاه آثاری از جمعی از هنرمندان شناخته‌شده هنرهای تجسمی ایران به نمایش درآمده است. در حاشیه این رویداد با دو تن از هنرمندان حاضر در نمایشگاه، حوریه هاشمی و بابک خدابنده، درباره آثارشان گفت‌وگو کرده‌ایم.

نمایشگاه گروهی «وضعیت قرمز» با حضور آثاری از هنرمندان مطرحی چون آیدین آغداشلو، حوریه هاشمی، کامبیز درم‌بخش، ناصر اویسی، فریدون آو، بهمن محصص، آرمان یعقوب‌پور، حامد صدرارحامی، هادی روشن‌ضمیر، سیراک ملکنیان، منوچهر نیازی، علی‌اکبر صادقی، ارسیا مقدم، پویا آریان‌پور، مژگان شجریان، رعنا فرنود، علی گلستانه و بابک خدابنده در گالری کارشیو برگزار شده است. این نمایشگاه با تمرکز بر حضور رنگ قرمز در آثار، مجموعه‌ای متنوع از بیان‌های هنری را در کنار یکدیگر قرار داده است.

در ادامه با دو تن از هنرمندان این نمایشگاه درباره آثارشان گفت‌وگو کرده‌ایم.

گفت‌وگو با حوریه هاشمی

لطفاً خودتان را معرفی کنید و بفرمایید در چه زمینه‌هایی فعالیت می‌کنید.

حوریه هاشمی هستم، متولد ۱۳۶۲. از سال ۱۳۷۹ نقاشی را به‌صورت جدی آغاز کردم و در سال‌های اخیر به مدیاهای دیگر هم روی آورده‌ام و در حال تجربه در آن‌ها هستم. سال گذشته یک نمایشگاه چاپ در گالری نیان داشتم و تاکنون چهار نمایشگاه انفرادی برگزار کرده‌ام. به‌طور کلی حوزه اصلی فعالیت من نقاشی است.

عنوان اثر شما در این نمایشگاه چیست و درباره آن توضیح می‌دهید؟

اثر من «تیرگی» نام دارد و از مجموعه «تمام ناتمام» است. این مجموعه درباره هویت شکل‌نگرفته یا به‌اشتباه شکل‌گرفته انسان معاصر است؛ انسانی که در بستری خاص متولد می‌شود و در همان بستر رشد می‌کند. دغدغه من در این مجموعه بیشتر به مسئله هویت انسان معاصر در شرایط زیستی و اجتماعی او بازمی‌گردد.

چه شد که این اثر را برای حضور در این نمایشگاه مناسب دانستید؟

در این نمایشگاه محوریت آثار بر رنگ قرمز است. من دو اثر داشتم که در آن‌ها رنگ قرمز غالب بود. در نهایت این اثر توسط آقای مجید احمدی، مدیر گالری کارشیو، برای نمایشگاه انتخاب شد.

ریشه و ایده شکل‌گیری این اثر از کجا آمده است؟

در زمان کار روی این مجموعه به مسئله شکل‌گیری هویت در شرایط اجتماعی مختلف فکر می‌کردم. برای مثال تصور می‌کردم فردی که در کشوری مانند افغانستان متولد شده است، ممکن است چه محدودیت‌هایی برای تغییر مسیر زندگی خود داشته باشد. گاهی شرایط اجتماعی باعث می‌شود بخش بزرگی از ظرفیت‌های انسانی افراد شکل نگیرد یا ناقص باقی بماند. حتی ممکن است فردی به مسیری کشیده شود که انتخاب آگاهانه خودش نبوده باشد. در واقع دغدغه من این بود که هویت انسان تا چه اندازه تحت تأثیر محیط و جامعه‌ای است که در آن متولد می‌شود و رشد می‌کند.

گفت‌وگو با بابک خدابنده

لطفاً خودتان را معرفی کنید و درباره فعالیت‌های هنری‌تان توضیح دهید.

بابک خدابنده هستم، متولد ۱۳۵۳ و حدود ۳۵ سال است که در حوزه نقاشی فعالیت می‌کنم. اثری که در این نمایشگاه ارائه داده‌ام از مجموعه «مکر طبیعت» است. حدود چهار سال است که روی این مجموعه کار می‌کنم. در این آثار بیشتر از عناصر طبیعی مانند گل‌ها، گیاهان و حیوانات استفاده کرده‌ام. در برخی از کارها حیواناتی مانند ماهی، خرگوش و خزندگان دیده می‌شود. در حال حاضر روی ترکیب‌هایی از ماهی‌های پشمالو کار می‌کنم که نوعی فانتزی از ادامه و بقای حیوانات را تداعی می‌کند.

چرا این اثر را برای نمایشگاه انتخاب کردید و آیا عنوان مشخصی برای آن در نظر گرفته‌اید؟

در فراخوان نمایشگاه تأکید شده بود که رنگ قرمز در اثر غالب باشد. زمانی که فراخوان را دیدم، این اثر را در حال کار داشتم و در واقع جدیدترین اثر من محسوب می‌شود. معمولاً برای تک‌تک آثار عنوان جداگانه انتخاب نمی‌کنم و تنها برای مجموعه یک نام در نظر می‌گیرم. این مجموعه را تا زمانی ادامه می‌دهم که به مرحله اشباع برسم.

البته آبان‌ماه سال گذشته نیز یک نمایشگاه انفرادی در گالری کارشیو داشتم که مجموعه‌ای از آثار با محوریت گل‌ها در آن به نمایش درآمده بود. به‌طور کلی عناصر طبیعی مانند گیاهان و حیوانات در بسیاری از آثار من حضور دارند و گاهی نیز عناصر انسانی یا فیگور به آن‌ها اضافه می‌شود.

هدف شما از ارائه این اثر چیست؟

اگر بخواهیم با زبان سینما توضیح دهیم، یک فیلم از مجموعه‌ای از فریم‌ها تشکیل شده است که در کنار هم یک روایت را شکل می‌دهند. در نقاشی هم تا حدی چنین وضعیتی وجود دارد. من در حال چیدن این فریم‌ها در کنار یکدیگر هستم. مدتی نیز در زمینه فیلم کوتاه فعالیت داشتم.

با این حال تفاوت مهمی میان سینما و نقاشی وجود دارد. فیلم معمولاً دارای سناریو، آغاز و پایان مشخص است، اما در نقاشی الزاماً چنین ساختاری وجود ندارد و بیشتر مسیر خلق اثر اهمیت پیدا می‌کند. گاهی حتی مسیر کار از استیتمنت اولیه فاصله می‌گیرد. در بسیاری از مواقع خلق اثر بیشتر یک تجربه حسی است. عناصر بصری، رنگ‌ها و ترکیب‌بندی در کنار هم قرار می‌گیرند و حسی را منتقل می‌کنند. ممکن است برداشت مخاطب با نگاه منِ هنرمند متفاوت باشد، اما اگر هر دو از این مواجهه لذت ببریم، اثر توانسته ارتباط خود را برقرار کند.

نویسنده: آرمان روشن

عکاس: رومینا لیاقت

عکاس: رومینا لیاقت

عکاس: رومینا لیاقت

عکاس: رومینا لیاقت

عکاس: رومینا لیاقت

عکاس: رومینا لیاقت

عکاس: آرمان روشن

عکاس: آرمان روشن

عکاس: آرمان روشن

عکاس: آرمان روشن

عکاس: آرمان روشن

  • نویسنده : آرمان روشن