وقتی در سوم خردادماه ۱۳۶۱، رادیو با آن صدای حماسی اعلام کرد: «خرمشهر، شهر خون، آزاد شد»، تنها یک شهر به آغوشِ میهن بازنگشت؛ بلکه غرورِ ملیِ ملتی که در برابرِ هجومی نابرابر ایستاده بود، ترمیم شد. فتح خرمشهر، نقطه‌یِ اوجِ عملیات بیت‌المقدس و نمادِ «مقاومت، ایثار و پیروزی» است.

اما امروز، در پسِ سال‌ها از آن حماسه‌یِ بزرگ، باید پرسید: میراثِ خرمشهر برای ما چیست؟

فتح خرمشهر به ما آموخت که «مقاومت» تنها یک واژه‌یِ شعاری نیست؛ بلکه فرمولی است که در آن «آگاهی، شجاعت و تدبیر» با هم ترکیب می‌شوند. در آن روزهای سخت، آنچه خرمشهر را پس گرفت، نه فقط سلاح، که روحیه‌یِ «ما می‌توانیم» بود که بر تمامِ محاسباتِ مادیِ دشمن غلبه کرد.

امروز نیز ایران در میدان‌هایِ دیگری، از اقتصاد گرفته تا عرصه‌هایِ دانش و توسعه، نیازمندِ همان «روحِ سومِ خرداد» است. خرمشهر به ما یادآوری می‌کند که وقتی منافعِ ملی بر منافعِ شخصی و گروهی ارجحیت یابد، و وقتی «تخصص» در کنارِ «ایمان» قرار گیرد، می‌توان سخت‌ترین سنگرهایِ نفوذناپذیر را فتح کرد.

آزادیِ خرمشهر، «سخنِ روزِ» همیشه‌یِ ماست؛ چرا که به ما گوشزد می‌کند هیچ آواری، هیچ ویرانی و هیچ هجمه‌ای، قادر به شکستنِ ستون‌هایِ استوارِ اراده‌یِ ملتی نیست که وحدت را پیشه‌یِ خود کرده است. بیایید در سالروز این پیروزیِ درخشان، دوباره به یاد آوریم که ایران، نه با تسلیم شدن، بلکه با «ایستادن بر سرِ آرمان‌ها» و «تلاشِ خستگی‌ناپذیر»، خرمشهرهایِ پیشِ رو را آزاد خواهد کرد.

نویسنده:ریحانه تقی یاری