به گزارش “اتاق روشن پرس” و به نقل از  روابط‌عمومی موزه هنرهای معاصر تهران، هفتمین رویداد از سلسله نشست‌های «هنر و تاب‌آوری» روز سه‌شنبه ۵ خردادماه ۱۴۰۵ با اجرای روایت نمایشی قصه «سنگ‌صبور» در سرسرا و کتابخانه این موزه برگزار شد.

این برنامه در قالب یک کارگاه تعاملی طراحی شده بود و شرکت‌کنندگان در آن، با تمرکز بر هنر قصه‌گویی و نمایش عروسکی، به خوانشی تازه از مجموعه آثار هنرمندان اسپانیا در دوران جنگ پرداختند. در این رویداد، عروسک‌های «سنگ‌صبور» که ریشه در ادبیات شفاهی و فرهنگ کهن ایران دارند، به ابزاری برای ارتباط میان روایت‌های بومی و آثار هنری مدرن تبدیل شدند و مخاطبان را با کارهای هنرمندانی چون پیکاسو، خنوس و تاپیس آشنا کردند. همچنین مجسمه «درمانگر» (The Healer) اثر رنه مگریت نیز در خلال برنامه معرفی شد.

لیلا کفاش‌زاده، سرپرست و راوی این پروژه، در توضیح شکل‌گیری ایده این برنامه گفت: «بعد از جنگ، دلم برای موزه‌ها خیلی تنگ شده بود. غصه می‌خوردم از بلایی که بر سر موزه‌ها آمد. تا اینکه پیامک نشست “هنر و جنگ” را دیدم و آمدم. آنجا فهمیدم اساتید توضیح می‌دهند که جنگ چطور روی هنر تأثیر می‌گذارد. اضطراب جنگ را با دوختن عروسک‌های قصه‌ها التیام می‌دادم. وقتی دیدم آثار هنرمندان اسپانیا تحت تأثیر جنگ به نمایش درآمده، تصمیم گرفتم عروسک‌هایم را بر اساس تابلوهایی از پیکاسو، خنوس و تاپیس طراحی کنم و روی همه آنها یک زخم نمادین قرار دهم.»

بخش پایانی نشست در حیاط مرکزی موزه و در مجاورت مجسمه «درمانگر» اثر رنه مگریت برگزار شد. این بخش در قالب یک پرفورمنس تعاملی شکل گرفت و شرکت‌کنندگان کنار «سنگ‌صبورهای زنده» نشستند؛ افرادی که با در دست داشتن عروسک، تنها شنونده بودند و بدون داوری، تأیید، راهنمایی یا دلسوزی، به روایت‌های حاضران گوش می‌دادند.

در این بخش، هر داوطلب فرصت داشت حدود ده دقیقه در این فضا بنشیند و با یکی از سنگ‌صبورهای زنده گفت‌وگو کند؛ از غم‌هایی بگوید که شاید هرگز مجال بیان نیافته بودند و تجربه زیسته خود از جنگ، اضطراب یا رنج ناگفته را برای نخستین‌بار بازگو کند.

کفاش‌زاده در توضیح این ایده تأکید کرد: «در قصه سنگ صبور، دختری که به او جفا شده، از غم می‌ترکد، اما اینجا کسی می‌شنود. ما فقط گوش می‌دهیم. کلیت ماجرا این است.»