گفت‌وگو اختصاصی “اتاق روشن پرس”  با منصوره بشیرپور، مدیر هنری گالری «۳۳»

نمایشگاه «پناه به زیبایی»؛ تلاشی برای تلطیف روزهای پرتنش

سؤال: خانم بشیرپور، ابتدا خودتان را معرفی می‌کنید و بفرمایید هدف این پروژه و نمایشگاه چیست؟

منصوره بشیرپور (مدیر هنری گالری ۳۳):

سلام عرض می‌کنم و ممنونم که وقت گذاشتید و به گالری آمدید. من منصوره بشیرپور هستم، مدیر هنری گالری «۳۳».

در شرایطی زندگی می‌کنیم که همه ما به نوعی تجربه‌ای تازه و خاص را از سر می‌گذرانیم؛ شرایطی که هیچ چیز در آن چندان پایدار و «استیبل» نیست. بر همین اساس و با توجه به استراتژی گالری که همکاری با هنرمندان جوان است، به این نتیجه رسیدیم که گالری باید باز و فعال بماند، اما به‌جای برگزاری نمایشگاه‌های گروهی یا مفصل، هر بار تنها یک «تک‌اثر» را ارائه کنیم.

محور اصلی این پروژه، یادآوری «زیبایی» است. عنوان نمایشگاه هم دقیقاً بر همین ایده تأکید دارد؛ اینکه پیش از هر چیز، آثار هنری زیبا هستند و ماهیت هنر، زیبایی است. در این روزهای پرتنش ــ که هیچ‌کس نمی‌داند اوضاع بهتر می‌شود یا بدتر ــ فکر می‌کنیم توجه به این وجه زیبایی‌شناختی می‌تواند مثل یک پناهگاه عمل کند؛ فضایی برای تلطیف وضعیت، آرام‌تر شدن، فکر کردن، رسیدن به سکوت و تحمل بیشتر.

قرار است به صورت هفتگی، یک یا دو اثر از یک هنرمند جوان را نمایش بدهیم؛ آثاری که فارغ از هر چیز، «زیبا» هستند و به همین دلیل انتخاب شده‌اند.

سؤال: هنرمندانی که در این پروژه حضور دارند چگونه انتخاب شده‌اند؟ فراخوان عمومی داشتید یا انتخاب‌ها بر اساس همکاری‌های قبلی است؟

بشیرپور:

فراخوان عمومی نداشتیم. ما از قبل با تعدادی هنرمند جوان همکاری داشتیم و در برنامه‌مان نیز بود که با چند هنرمند جدید کار کنیم. هنرمندانی که در این پروژه حضور دارند، عمدتاً همان‌هایی هستند که سال گذشته با آن‌ها نمایشگاه داشتیم یا قرار بوده همکاری‌مان را ادامه دهیم.

این‌بار از میان مجموعه آثارشان، کارهایی را انتخاب کردیم که بتواند آن «زیبایی» را که گفتیم، برای ما تداعی کند و به مخاطب منتقل شود.

سؤال: این پروژه قرار است تا چند هفته ادامه پیدا کند و چند هنرمند را دربر بگیرد؟

بشیرپور:

واقعیت این است که در شرایط فعلی، پیش‌بینی دقیق سخت است. برآورد اولیه ما این است که پروژه حدود یک ماه ادامه داشته باشد؛ یعنی چهار هفته و چهار هنرمند. اما این احتمال وجود دارد که ادامه‌دار شود یا در قالب دیگری پی گرفته شود؛ مثلاً این پروژه را به پایان برسانیم و بعد با ماهیت و ساختاری جدید، پروژه دیگری را شروع کنیم.

شخصاً دوست نداشتم درباره موضوعاتی مثل جنگ و اتفاقات سنگینی که از سر گذرانده‌ایم، شتاب‌زده کار کنیم. به نظرم این تجربه‌ها نیاز به زمان دارند تا در ما رسوب کنند و بعد درباره‌شان اثر هنری و پروژه جدی شکل بگیرد. برای همین به این پروژه رسیدیم؛ پروژه‌ای که هم حال خودمان را بهتر می‌کند و امیدواریم در مواجهه مخاطب هم اثر مثبتی داشته باشد.

سؤال: در انتخاب آثار، به‌خصوص از نظر مدیوم و رنگ، بیشتر روی چه شاخه‌ای از هنرهای تجسمی تمرکز کرده‌اید؟

بشیرپور:

در تعریف این پروژه، مسئله «پالت رنگی» و کلیت زبان بصری آثار برای ما خیلی مهم بود؛ بخشی از خودِ کانسپت بود. البته می‌شد به مدیوم‌هایی مثل عکاسی یا مدیاهای دیگر هم فکر کرد، اما تا اینجای کار تمرکز ما بیشتر روی نقاشی بوده است.

یکی از هنرمندانی که آثارش را نمایش می‌دهیم، به‌خصوص در فضای نقاشی بسیار پرکار است و بسیاری او را با اسکچ‌های خطی‌اش می‌شناسند؛ بخشی که با استقبال زیادی هم مواجه شد. به‌نظر من، در آثار او نوعی جسارت وجود دارد که او را از بسیاری از هم‌نسلانش جدا می‌کند؛ چه در پرداختن به فیگور، چه در زاویه‌ها و نحوه قرارگیری فیگورها در کادر. این جسارت، در کنار پالت رنگی و فضاسازی جذاب، دلیل اصلی ما برای نمایش آثارش بود.

اینکه کدام اثر یا کدام مجموعه جذابیت بیشتری دارد، کاملاً سلیقه‌ای است. در هنر تجسمی، معمولاً مخاطب در مواجهه مستقیم با اثر و فراتر از استیتمنت و متن‌های همراه، با خود اثر ارتباط برقرار می‌کند. برای من، وقتی مجموعه انتخاب شد، هر دو مجموعه از نظر بصری جذاب بودند و هرکدام ویژگی‌های خودشان را دارند؛ این‌که مخاطب با کدام‌یک ارتباط بیشتری برقرار کند، به تجربه و سلیقه شخصی او برمی‌گردد.

سؤال: گالری «۳۳» به‌طور ویژه با هنرمندان جوان کار می‌کند. کمی بیشتر درباره این رویکرد و امکانات گالری توضیح می‌دهید؟

بشیرپور:

ما گالری نسبتاً جوانی محسوب می‌شویم و شروع فعالیت‌مان به شهریورماه برمی‌گردد. استراتژی اصلی گالری، همکاری با هنرمندان جوان است و می‌توانم بگویم تمرکز ما عمدتاً روی هنر معاصر و تولیدات نسل جدید است.

گالری چند فضای متفاوت دارد که امکان کار متنوع با هنرمندان را فراهم می‌کند. ما دو فضای مشخص داریم: یک فضای کوچک‌تر در داخل که اسمش «گوشه» است و همچنین حیاط گالری. این فضاها را به‌طور خاص برای نمایش آثار تجربی‌تر و خارج از چهارچوب‌های معمول در نظر گرفته‌ایم؛ آثاری که ممکن است نیاز به دیوار بلندتر، چیدمان متفاوت یا مدیاهای متنوع داشته باشند و از محدوده فضای اصلی گالری فراتر بروند.

ما واقعاً از همکاری با هنرمندان جوان استقبال می‌کنیم؛ چه در قالب نمایشگاه‌های رسمی، چه پروژه‌های تجربی‌تر در «گوشه» و حیاط گالری. هدفمان این است که بستری برای دیده شدن، تجربه کردن و رشد هنرمندان نسل جدید فراهم کنیم.