محمد (حمد) فوقانی، عکاس برجسته سینما و رئیس انجمن عکاسان سینمای ایران، در متنی احساسی و شاعرانه به توصیف پیوند عمیق خود با ایران پرداخت. او ایران را همچون نوری آرام، مادری دور اما همواره حاضر، و خاطره‌ای زنده در رگ‌های زمان توصیف می‌کند که هویت و ریشه‌های او را شکل داده است.

به گزارش پایگاه خبری «اتاق روشن پرس» و به نقل از به گزارش روابط عمومی خانه سینما: محمد فوقانی، عکاس شناخته‌شده سینما و رئیس انجمن عکاسان سینمای ایران، با انتشار متنی، نگاه شخصی و احساسی خود را به ایران امروز بیان کرد. در متن این هنرمند آمده است:

«ایران برای من نوری است که از پس پرده‌ای نازک می‌تابد؛ نوری آرام که نه می‌سوزاند و نه فریاد می‌زند، بلکه حضوری ملایم و ماندگار دارد؛ همچون یادگاری کهنه با رنگی فیروزه‌ای که هنوز زنده و گرم است.

در سکوت شب، آن‌گاه که صداها فرو می‌نشینند، احساس می‌کنم این سرزمین در رگ‌هایم جریان دارد؛ مانند مادری که هرچند دور است، اما همچنان با دستانی نامرئی مراقب من است و به یادم می‌آورد که ریشه‌هایم زنده‌اند.

در مسیرهای طولانی‌اش که گام برمی‌دارم، سایه‌ام هم‌قدم با من پیش می‌آید و خاطراتی را حمل می‌کند که نمی‌دانم از آنِ من است یا میراث نسل‌هایی که پیش از من در همین مسیرها زیسته‌اند. راز شفابخش این خاک نیز در همین است؛ مهی لطیف که مرز میان اکنون و گذشته را از میان برمی‌دارد.

ایران برای من سرزمین قصه‌هایی است که از دل نسل‌ها عبور کرده و به من رسیده‌اند؛ روایت‌هایی که نه می‌توان آن‌ها را فراموش کرد و نه می‌توان از آن‌ها گریخت. عشق به وطن، واژه‌ای ساده نیست؛ بلکه همچون بازتاب نور بر آب است؛ حضوری نادیدنی که نبودش، تصویر جهان را ناقص می‌کند.

ایران عزیزم، تو همان سکوتی هستی که میان هر ضربان جاری است؛ حضوری ناپیدا که اگر نباشد، زندگی از ریتم می‌افتد.
دوستت دارم و بر خاک مقدست بوسه می‌زنم.»

  • نویسنده : رها قنبری