نویسندگان: Abby Ferguson, Kara Murphy 

عکاسی از پرندگان می‌تواند هم هیجان‌انگیز باشد و هم اعصاب‌خُردکن! این موجودات کوچک، سریع و غیرقابل‌پیش‌بینی‌اند؛ بنابراین ثبت لحظاتشان فقط به داشتن «چشم تیزبین» خلاصه نمی‌شود. برای اینکه بتوانید حرکت آن‌ها را فریز کنید، جزئیات ریز پرها را نشان دهید و از پسِ نورهای سخت و متغیر برآیید، به تنظیمات درست دوربین نیاز دارید.

فرقی نمی‌کند در حیاط خانه‌تان پرندگان را دنبال می‌کنید یا در دل طبیعت وحشی، و این‌که سوژه روی شاخه نشسته یا در حال پرواز است؛ ترکیب درست سرعت شاتر، دیافراگم و فوکوس خودکار می‌تواند نتیجه را کاملاً دگرگون کند. در ادامه، چند توصیه سریع برای شروع کار آورده‌ایم.

تنظیمات پیشنهادی دوربین برای عکاسی از پرندگان

تنظیمات دقیق دوربین شما به شرایط محیطی بستگی دارد، اما چند قاعده کلی وجود دارد که می‌توانید از آن‌ها پیروی کنید:

۱. سرعت شاتر (Shutter Speed)

برای جلوگیری از لرزش دوربین، یک قانون سرانگشتی این است که سرعت شاتر دست‌کم معادل فاصله کانونی لنزتان باشد.

مثلاً اگر با فاصله کانونی ۴۰۰ میلی‌متر عکاسی می‌کنید، حداقل سرعت شاتر پیشنهادی ۱/۴۰۰ ثانیه است.

در برخی شرایط، لرزش‌گیر داخلی بدنه (IBIS) یا لنز می‌تواند به شما کمک کند با سرعت‌های شاتر پایین‌تر هم عکس‌های نسبتاً شارپی بگیرید؛ اما با توجه به اینکه پرندگان بسیار سریع حرکت می‌کنند، به‌ویژه اگر سوژه در حال پرواز یا فعالیت است، بهتر است روی سرعت‌های بالاتر حساب کنید.

• برای پرندگان در حال حرکت یا پرواز، معمولاً سرعتی در حدود ۱/۲۰۰۰ ثانیه یا سریع‌تر لازم است تا حرکت به‌خوبی فریز شود.

کانن EOS R5 | کانن RF 800mm F11 STM | ۱/۱۶۰۰ ثانیه | F11 | ISO 800 عکس: ریچارد باتلر

۲. دیافراگم (Aperture)

استفاده از یک دیافراگم نسبتاً باز، مانند F5.6، مزایای مهمی دارد:

• عبور نور بیشتر از لنز، که به شما اجازه می‌دهد از سرعت شاتر سریع‌تر استفاده کنید
• محو شدن پس‌زمینه و جدا شدن پرنده از محیط، تا سوژه اصلی عکس شما باشد

دیافراگم‌های بازتر (مانند F4 یا حتی F2.8 در برخی لنزها) می‌توانند پس‌زمینه‌ای نرم‌تر ایجاد کنند، اما عمق میدان را هم کمتر می‌کنند؛ بنابراین باید دقت بیشتری در فوکوس داشته باشید.

۳. ISO

ISO پایین‌تر به شما کمک می‌کند کیفیت تصویر بالاتر و نویز کمتر داشته باشید. اما در عمل، مقدار ISO کاملاً به نور محیط وابسته است:

• در روزهای روشن، می‌توانید ISO را پایین نگه دارید (مثلاً ۱۰۰–۴۰۰)
• در هوای ابری، سایه‌ها، یا هنگام طلوع و غروب، احتمالاً لازم است ISO را بالاتر ببرید تا کمبود نور جبران شود

هدف این است که بین سرعت شاتر کافی برای فریز حرکت، دیافراگم مناسب و مقدار ISO قابل قبول از نظر نویز تعادل برقرار کنید.

تنظیمات فوکوس و درایو؛ کلید ثبت لحظه‌های سریع

تنها تنظیمات نوردهی نیستند که اهمیت دارند؛ در عکاسی از پرندگان تنظیمات فوکوس خودکار نقشی حیاتی دارند.

۱. حالت فوکوس خودکار (AF Mode)

فوکوس تک‌نقطه‌ای (Single-Point AF):

برای پرندگان کوچک یا پرندگانی که استتار خوبی دارند (در میان شاخه‌ها، برگ‌ها و پس‌زمینه شلوغ)، حالت تک‌نقطه‌ای به شما کمک می‌کند دقیقاً روی بدن، سر یا چشم پرنده فوکوس کنید.

فوکوس ناحیه‌ای یا منطقه‌ای (Zone/Area AF):

برای گله‌ها و گروه‌های پرندگان یا سوژه‌هایی که در آسمان حرکت می‌کنند، فوکوس منطقه‌ای انتخاب بهتری است، چون فضای بیشتری را پوشش می‌دهد و احتمال قفل شدن روی سوژه بالاتر است.

همچنین پیشنهاد می‌شود از فوکوس خودکار پیوسته (Continuous AF / AF-C) استفاده کنید تا دوربین هنگام حرکت پرنده، فوکوس را به‌طور مداوم دنبال و به‌روزرسانی کند.

۲. حالت عکاسی پشت‌سر‌هم (Burst/Continuous Drive)

در عکاسی از پرندگان، لحظه طلایی بسیار کوتاه است؛ مثلاً بال‌زدن، چرخیدن سر یا تماس چشم با لنز.

با انتخاب حالت عکاسی پیاپی (Burst / Continuous Shooting) می‌توانید در هر بار فشردن شاتر، چندین فریم پشت‌سرهم ثبت کنید و شانس بیشتری برای شکار بهترین لحظه داشته باشید.

اگر دوربین شما حالت Pre-Burst یا پیش‌ثبت دارد، آن را امتحان کنید؛ این قابلیت کمک می‌کند حتی اگر کمی دیر دکمه شاتر را فشار دهید، دوربین چند لحظه قبل را هم ثبت کرده باشد و شانس از دست رفتن صحنه کمتر شود.

جمع‌بندی

در عکاسی از پرندگان، حتی تنظیمات کوچک می‌تواند تفاوت‌های بزرگی در نتیجه ایجاد کند. با انتخاب درست سرعت شاتر، دیافراگم، ISO و حالت فوکوس، می‌توانید تصاویر شارپ‌تر و چشمگیرتری از این دوستان بالدار ثبت کنید.

سه عامل مهم را همیشه به خاطر داشته باشید:

• تمرین مداوم
• صبر و حوصله
• توانایی سازگار شدن با شرایط متغیر نور و رفتار پرندگان

منبع: https://www.dpreview.com/

مترجم: محسن پروازی