Abby Ferguson

 همکاری؛ همان نیروی محرک خلاقانه‌ای که عکاسی‌تان به آن نیاز دارد

این بخشی از یکی از جدیدترین پروژه‌های مشترک من بود؛ مجموعه‌ای با تکنیک نوردهی دوگانه (Double Exposure) که با یکی از دوستانم انجام دادم. عکس: مایرا هولت و ابی فرگوسن

اگر شما هم مثل من هستید، عکاسی برایتان بیشتر یک فعالیت انفرادی به نظر می‌رسد. من معمولاً تنهایی برای عکاسی بیرون می‌روم، تنهایی ویرایش می‌کنم و این روزها، بدون دریافت هیچ بازخورد یا دیدگاه متفاوتی، عکس‌هایم را ثبت می‌کنم.

باید اعتراف کنم که بخشی از این انزوا آگاهانه است. عکاسی برای من اغلب موضوعی بسیار شخصی است؛ زمانی برای تامل، تخلیه فشارهای روانی و حتی کنار آمدن با مسائل مختلف. به‌علاوه، به‌عنوان یک فرد درون‌گرا، انجام کارها به تنهایی برایم طبیعی‌تر است.

عکاسی همیشه جنبه‌ای انفرادی خواهد داشت، چرا که برای بسیاری از ما، همین تنهایی بخشی از جذابیت آن است. اما به این نتیجه رسیده‌ام که برخی از معنادارترین پیشرفت‌ها در کارم، زمانی رخ داده که پای دیگران را به این فرآیند باز کرده‌ام. خوشبختانه، همکاری می‌تواند اشکال مختلفی داشته باشد و حتی برای افراد درون‌گرایی مثل من نیز بسیار اثربخش است.

روش‌های همکاری بی‌شمارند، بنابراین قصد ندارم فهرستی جامع ارائه دهم؛ اما در اینجا به برخی از تجربیات شخصی خودم که برای حرفه‌ام الهام‌بخش بوده‌اند، می‌پردازم.

پروژه‌های مشترک
وقتی صحبت از همکاری در عکاسی می‌شود، احتمالا اولین چیزی که به ذهن می‌رسد، کار کردن روی پروژه‌های مشترک است. پروژه‌های مشترک می‌توانند راهی عالی برای بازیافتن صدای خلاقانه شما و خلق آثار بسیار جذاب باشند.

دو تصویر از حلقه‌های فیلم متفاوت در پروژه نوردهی دوگانه ما. عکس‌ها: مایرا هولت و ابی فرگوسن

یکی از همکاری‌های مداومی که اخیراً داشته‌ام، یک پروژه «نوردهی دوگانه» (Double Exposure) با یکی از دوستان دوران دانشگاه است. ما در ایالت‌های مختلفی زندگی می‌کنیم، اما به دنبال راهی بودیم تا با هم روی یک پروژه کار کنیم. روش کار ما این است: هر کدام یک حلقه فیلم عکاسی می‌کنیم، آن را برای دیگری پست می‌کنیم و سپس روی همان فیلم، دوباره عکاسی می‌کنیم تا تصاویر «نوردهی دوگانه» ایجاد شوند. این تجربه، راهی سرگرم‌کننده برای حفظ ارتباط با یک دوست و بهانه‌ای عالی برای بیرون رفتن با دوربین است.

یکی از موضوعات (پراپت‌های) مطرح‌شده در پروژه چالش عکاسی، «ترس» بود. اگرچه فکر نمی‌کنم این تصویر به‌طور کامل توانسته باشد آن حس را منتقل کند، اما باعث شد مهارت‌هایی را که مدت‌ها بود استفاده نکرده بودم اما واقعاً از آن‌ها لذت می‌برم، دوباره به کار بگیرم. عکس: ابی فرگوسن

چالش‌های عکاسی
پروژه دیگری که مدتی روی آن کار کردم، یک «چالش هفتگی» با یکی از دوستانم بود. هر هفته نوبتی موضوعی را انتخاب می‌کردیم و باید عکسی بر اساس آن می‌ساختیم. موضوعات می‌توانست بسیار کلی (مانند عکاسی سیاه و سفید) یا دقیق (مانند ترس) باشد. در پایان هفته، سه عکس برتر خود را به اشتراک می‌گذاشتیم.

زمانی که این پروژه را شروع کردم، در یک دوره رکود خلاقانه بودم. این چالش هفتگی باعث شد دوباره مهارت‌های خلاقانه‌ام را به کار بگیرم و خارج از چارچوب فکر کنم. در اینجا، همکاری در واقع ابزاری برای «تعهد» بود تا با انگیزه بیشتری دوربینم را به دست بگیرم.

پاییز گذشته، یکی از دوستانم نمایشگاهی مشارکتی را برای جمع‌آوری کمک مالی جهت حمایت از یک منطقه حیات‌وحش در نزدیکی محل زندگی‌مان ترتیب داد. عکس: آنتونی وردی

نمایشگاه‌ها به عنوان همکاری
اگرچه برگزاری نمایشگاه ممکن است برای همه جذاب نباشد، اما نمایشگاه‌های گروهی شکلی عالی از همکاری هستند. فرآیند برنامه‌ریزی و هماهنگی برای یک نمایشگاه، راهی فوق‌العاده برای برقراری ارتباط با دیگران است. دیدن عکس‌های خودتان در کنار آثار هنرمندان دیگر، دیدگاه جدیدی به شما می‌دهد و ایده‌های تازه‌ای برای مسیر آینده‌تان ایجاد می‌کند.

فضای استودیوی من در دوران تحصیلات تکمیلی، فرصت‌های بسیاری برای گفتگوهای بداهه درباره آثارم فراهم می‌کرد. عکس: ابی فرگوسن

بازخورد؛ شکلی پنهان از همکاری
همکاری لزوماً به معنای خلق مشترک یک اثر نیست؛ دریافت بازخورد نیز نوع بسیار مفیدی از همکاری است. دعوت کردن یک فرد دیگر به فرآیند کاری‌تان، حتی پس از ثبت عکس‌ها، می‌تواند نحوه درک شما از اثرتان را تغییر دهد.

نقد و بررسی‌های رسمی: دوره‌های آموزشی عکاسی معمولاً شامل جلسات نقد گروهی است. این جلسات، هرچند گاهی سخت هستند، اما شما را مجبور می‌کنند به این فکر کنید که دیگران چگونه عکس‌های شما را می‌خوانند، نه فقط اینکه شما در زمان ثبت عکس چه قصدی داشته‌اید. اگر دانشجو نیستید، می‌توانید در گروه‌های عکاسی محلی یا رویدادهای نقد و بررسی پورتفولیو (Portfolio Review) شرکت کنید.
بازخوردهای غیررسمی: گفتگوهای دوستانه و بداهه با یک همکار درباره عکس‌های در حال تکمیل، اغلب به اندازه نقدهای رسمی ارزشمند هستند. این گفتگوها بیشتر جنبه حل مسئله دارند. می‌توانید عکس خود را برای یک دوست قابل‌اعتماد بفرستید و نظرش را بپرسید یا از جوامع آنلاین عکاسی کمک بگیرید.

یادگیریِ پذیرش بازخورد
اگر در موقعیتی قرار گرفتید که کارتان نقد شود، پذیرا باشید. این کار ممکن است کمی دلهره‌آور باشد، اما نگاهی که دیگران به کارهای شما دارند، فرصتی ارزشمند برای رشد است. فراموش نکنید که بازخورد، یک پیشنهاد است نه دستور؛ و مهم‌تر از همه، نقدِ یک عکس به معنای نقدِ شخصیت شما نیست.

از قدم‌های کوچک شروع کنید
همکاری نباید لزوماً پروژه‌ای پیچیده یا طاقت‌فرسا باشد. می‌تواند به سادگیِ تبادل ایده با یک دوست، درخواست نظر از کسی که به او اعتماد دارید، یا قرار دادن عکس خود در کنار آثار یک عکاس دیگر باشد. برای کسانی که به تنهایی کار کردن عادت دارند، همین همکاری‌های کوچک هم می‌تواند باعث شود قفل‌های ذهنی باز شده و انگیزه و خلاقیت تازه‌ای در کارشان دمیده شود.

مترجم: ریحانه تقی یاری

منبع: www.dpreview.com