این گزارش، نگاهی انداخته به بخشی از این تجربه‌ها. اگرچه، بسیاری از عکاسان، آن‌قدر این روزها را سخت و تلخ و پرفشار گذرانده بودند که حرف‌زدن درباره آن را به آینده‌ای دورتر موکول کردند؛ آینده‌ای که در آن بتوان از همه چیز گفت.

یک عکاس درباره روند ثبت و انتشار تصاویر در شرایط بحران می‌گوید: باید میان «ثبت» و «انتشار» تفاوت قائل شد. ممکن است امروز انتشار برخی تصاویر بسیار تلخ و فجیع، باعث آسیب روحی مخاطبان شود، اما همان تصاویر در آینده کارکردی کاملاً متفاوت پیدا کنند و به درک بهتر واقعیت‌ها کمک کنند.

ساتیار امامی، عکاس و مستندساز، با تاکید بر نقش حیاتی عکاسی در زمان بحران، گفت: در لحظات حساس حوادث، حضور عکاسان حرفه‌ای برای ثبت دقیق واقعیت‌ها ضروری است؛ چراکه این تصاویر مستنداتی برای تاریخ و آینده خواهد بود.

یکی از اصلی‌ترین سوژه‌های سعید صادقی در جنگ هشت‌ساله‌، خداحافظی مادران با فرزندانشان پیش از اعزام به جبهه‌های جنگ بوده است.

یک عکاس درباره عکاسی جنگ می‌گوید ضرورتی ندارد که همه عکاسان وارد فضای جنگ شوند. این حوزه آدم خاص خودش را می‌خواهد. صرفاً فشردن شاتر و گرفتن عکس نیست؛ نیاز به توان روحی، استقامت، بینش و قدرت مواجهه با صحنه‌های بسیار سخت و دردناک دارد. بهتر است که از عکاسان باتجربه استفاده شود؛ کسانی که قبلاً آزموده شده‌اند.

در روزهای گذشته، بحث‌های داغ توئیتر فارسی حول اتهامات علیه مهدی قاسمی، عکاس مطبوعاتی شناخته‌شده، جریان داشته است. او و دیگر عکاسان، به سوءاستفاده از هوش مصنوعی و سپس به بهره‌برداری از شیوه عکاسی صحنه‌آرایی‌شده متهم شدند. این اتهامات مربوط به انتشار عکس‌هایی است که مردم عادی را در خانه‌هایشان در حالی نشان می‌دهند که موشک‌های آمریکا و اسرائیل، زندگی‌شان را در لحظه‌ای وحشت‌زده ویران کرده بود.

محمد (حمد) فوقانی، عکاس برجسته سینما و رئیس انجمن عکاسان سینمای ایران، در متنی احساسی و شاعرانه به توصیف پیوند عمیق خود با ایران پرداخت. او ایران را همچون نوری آرام، مادری دور اما همواره حاضر، و خاطره‌ای زنده در رگ‌های زمان توصیف می‌کند که هویت و ریشه‌های او را شکل داده است.