کری اشنایدر در پروژه «نخستین زن زنده» First Living Woman (۲۰۲۶) لحظه‌ای کوتاه از فیلم مشهور «اسکله» (La Jetée) ساخته کریس مارکر در سال ۱۹۶۲ را به نقطه آغاز اثری عظیم تبدیل کرده است. این فیلم درباره مردی است که با تصویری از کودکی خود درگیر می‌شود؛ تصویری از چهره زنی که در ذهنش باقی می‌ماند و در جهانی پس از جنگی ویرانگر دوباره به آن بازمی‌گردد.
کری اشنایدر، نمایی از «نخستین زن زنده»، ۲۰۲۶
فیلم مارکر خود اثری منحصربه‌فرد است، زیرا تقریباً به‌طور کامل از عکس‌های ثابت ساخته شده است. تنها چند ثانیه حرکت واقعی در آن وجود دارد: نمایی نزدیک از چهره هلن شاتلن که در آن چشمانش باز و بسته می‌شود. همین لحظه کوتاه، که به‌طرزی معجزه‌آسا سکون عکس را می‌شکند، الهام‌بخش پروژه اشنایدر شده است.
اشنایدر این صحنه را از فیلم استخراج کرد و در استودیوی خود در دره هادسون دوباره از آن عکاسی کرد. او با استفاده از دوربینی به اندازه یک اتاق، فریم‌های کوتاه فیلم را روی کاغذ عکاسی کروموژنیک نوردهی کرد و به این ترتیب بزرگ‌ترین عکس آنالوگ از این نوع را ساخت.
کری اشنایدر، «نخستین زن زنده»، ۲۰۲۶. عکس کروموژنیک یگانه که درون دوربین ساخته شده است؛ فولاد و آهن‌رباهای نئودیمیومی. نمای نصب از «در گام‌های مینور»، شصت‌ویکمین نمایشگاه بین‌المللی هنر بینال ونیز، ۲۰۲۶.
فرایند کار نیز پیچیده بود: اشنایدر چند ثانیه از فیلم را روی آیفون پخش کرد، از آن نگاتیوهای کاغذی ساخت و سپس فریم‌ها را یکی‌یکی روی رول عظیمی از کاغذ عکاسی نوردهی کرد. این رول بعداً برای ظهور به وین فرستاده شد، زیرا هیچ آزمایشگاهی در آمریکا حاضر به انجام چنین چاپ بزرگی نبود.
نتیجه این فرایند در آرسنال ونیز به شکل یک نصب عظیم نمایش داده شده است: سه ردیف منحنی از کاغذ عکاسی که در مجموع حدود یک کیلومتر طول دارند. در این ساختار موج‌دار، چهره شاتلن بارها و بارها تکرار می‌شود؛ گویی نوار فیلمی باز شده و در فضا گسترش یافته است.
کری اشنایدر در استودیوی خود، ۲۰۲۶. عکس از S. Taylor / Saltbox Films
اشنایدر علاوه بر بازآفرینی این تصویر، آن را با مداخلات مختلف دگرگون کرده است: رنگ، سوراخ‌کاری، نوار چسب، برش و تکه‌تکه کردن تصویر. این عملیات آنالوگ بر روی تصویری انجام شده که خود از نسخه‌ای دیجیتال از فیلم ۱۶ میلی‌متری گرفته شده است. به این ترتیب، اثر میان رسانه‌های مختلف—عکاسی، سینما و حتی فضای اینترنت—در نوسان است.
کری اشنایدر، «نخستین زن زنده»، ۲۰۲۶. فیلم سوپر ۱۶ میلی‌متری، رنگی، بی‌صدا، ۳ دقیقه و ۱۰ ثانیه. نمای نصب در دیوید پیتر فرانسیس، نیویورک.
با وجود استفاده از تصویری که از اینترنت گرفته شده، پروژه اشنایدر واکنشی در برابر یکنواختی تصویر دیجیتال نیز به شمار می‌آید. او تصویر کوچک و قابل‌توقف روی صفحه آیفون را به شیئی مادی، عظیم و ملموس تبدیل می‌کند؛ اثری که بافت، حجم و حضور فیزیکی دارد.
این اثر همچنین ادامه علاقه اشنایدر به چهره زنان در تاریخ فرهنگ تصویری است. او پیش‌تر نیز پروژه‌هایی درباره چهره‌هایی مانند رومی اشنایدر و ماریا کری ساخته بود. با این حال هلن شاتلن، برخلاف آن‌ها، ستاره‌ای مشهور نیست؛ بلکه بازیگری است که بیشتر در میان علاقه‌مندان سینما شناخته می‌شود.
در فیلم «اسکله» هرگز به‌طور دقیق مشخص نمی‌شود زن چه نسبتی با شخصیت اصلی دارد—مادر، معشوق یا دوستی قدیمی. او تنها کسی است که مرد در جهانی ویران به او چنگ می‌زند؛ نمادی از زمانی پیش از فاجعه.
کری اشنایدر، «نخستین زن زنده»، ۲۰۲۶. نمای نصب از «در گام‌های مینور»، شصت‌ویکمین نمایشگاه بین‌المللی هنر بینال ونیز، ۲۰۲۶.
تمامی تصاویر با اجازهٔ هنرمند و دیوید پیتر فرانسیس، نیویورک.
در فضای امروز، که جنگ و بحران‌های زیست‌محیطی بیش از گذشته واقعی به نظر می‌رسند، تصویر این زن در اثر اشنایدر همچون نوعی طلسم یا یادبود عمل می‌کند؛ نشانه‌ای از اشتیاق برای زمانی بهتر که شاید از دست رفته است.
منبع: https://aperture.org/
مترجم: ریحانه تقی یاری
Saturday, 24 October , 2026