چرا دوربین‌های امروزی هنوز نمی‌توانند پرتره‌های پانوراما ثبت کنند؟

حدود سال ۲۰۱۴ و حتی کمی قبل از آن، عکاسی به نام رایان برنایزر (Ryan Brenizer) با معرفی روشی خاص توجه زیادی در دنیای عکاسی جلب کرد. در آن زمان دوربین‌های APS‑C بسیار رایج‌تر بودند و دوربین‌های فول‌فریم برای بسیاری از کاربران گران محسوب می‌شدند. او از تکنیکی استفاده می‌کرد که به «روش برنایزر» معروف شد؛ روشی که در واقع نوعی پرتره پانوراما است.

در این روش، عکاس چندین عکس از یک صحنه می‌گیرد و سپس آن‌ها را به‌صورت دستی در نرم‌افزار کنار هم قرار می‌دهد تا تصویری با میدان دید گسترده و عمق میدان بسیار کم ایجاد شود؛ چیزی شبیه ترکیب مزایای لنزهای واید و پرتره.

با توجه به پیشرفت‌های امروز در دوربین‌ها، این سؤال مطرح می‌شود که چرا چنین قابلیتی هنوز به‌صورت داخلی در دوربین‌ها ارائه نشده است. دوربین‌های مدرن اکنون به هوش مصنوعی و یادگیری ماشینی مجهز هستند و از پردازنده‌های قدرتمندی بهره می‌برند. از طرف دیگر، تعداد مگاپیکسل بسیاری از دوربین‌ها طی سال‌های اخیر تغییر چشمگیری نداشته است.

به همین دلیل، به نظر می‌رسد اجرای چنین قابلیتی در دوربین‌ها کاملاً ممکن باشد. برای مثال، یک دوربین فول‌فریم ۲۴ مگاپیکسلی می‌تواند چندین تصویر پشت سر هم ثبت کند و سپس آن‌ها را در حافظه ترکیب کند. بسیاری از دوربین‌های امروزی حتی همین حالا هم قابلیت عکاسی پانوراما را دارند و می‌توانند تصاویر را در یک جهت به هم متصل کنند؛ پرتره پانوراما تنها یک گام فراتر از همین فناوری است.

دوربین می‌تواند با تحلیل صحنه تشخیص دهد هر تصویر در کجای ترکیب قرار می‌گیرد؛ قابلیتی که در واقع هم‌اکنون نیز در سیستم‌های تشخیص صحنه دوربین‌ها وجود دارد. اگر چنین ترکیبی مستقیماً در داخل دوربین انجام شود، نتیجه می‌تواند طبیعی‌تر و واقعی‌تر از ترکیب تصاویر در نرم‌افزارهایی مانند Lightroom یا Photoshop باشد؛ جایی که گاهی نتیجه نهایی حالتی شبیه پردازش هوش مصنوعی پیدا می‌کند.

در سال‌های اولیه عکاسی دیجیتال، اجرای این روش معمولاً تصاویری با ظاهری موزاییکی ایجاد می‌کرد. هرچند این سبک جذابیت خاص خود را دارد، اما بسیاری از عکاسان ترجیح می‌دهند نتیجه نهایی کاملاً یکپارچه و طبیعی باشد؛ چیزی که دوربین‌های مدرن احتمالاً قادر به انجام آن هستند.

البته اجرای چنین قابلیتی در دوربین‌های فول‌فریم با مگاپیکسل‌های بسیار بالا ممکن است چالش‌برانگیز باشد. اما دوربین‌های میکرو چهارسوم، فول‌فریم‌های با رزولوشن پایین‌تر و حتی دوربین‌های مدیوم‌فرمت می‌توانند عملکرد بسیار خوبی در این زمینه داشته باشند. اگر چنین فناوری در دوربین‌های مدیوم‌فرمت پیاده‌سازی شود، حتی ممکن است نتیجه‌ای شبیه تصاویر دوربین‌های لارج‌فرمت ایجاد کند. ترکیب این تکنیک با فیلترهایی مانند Pro‑Mist یا حتی لنزهای Tilt‑Shift می‌تواند جلوه‌های بسیار خاصی خلق کند.

نکته اصلی اینجاست که در سال‌های اخیر بیشتر قدرت پردازشی دوربین‌ها صرف امکانات ویدئویی شده است. در حالی که بسیاری از عکاسان معتقدند نوآوری‌های قابل‌توجهی برای عکاسی طی حدود شش سال گذشته ارائه نشده است. حتی برخی شرکت‌ها از پردازنده‌های دوگانه در دوربین‌ها استفاده می‌کنند، اما این قدرت پردازشی کمتر در خدمت قابلیت‌های جدید برای عکاسان قرار گرفته است.

علاوه بر این، عکاسان علاقه دارند گزینه‌های خلاقانه‌تری مانند انواع پردازش رنگی یا Cross Processing نیز به‌صورت داخلی در دوربین‌ها وجود داشته باشد. فوجی‌فیلم تا حدی چنین ایده‌هایی را در برخی محصولات خود پیاده کرده است، اما بسیاری از کاربران دوست دارند این افکت‌ها متنوع‌تر و حتی تا حدی تصادفی باشند تا نتایج خلاقانه‌تری تولید شود.

منبع:  https://www.thephoblographer.com/

مترجم: ریحانه تقی یاری