اگر از عکاسان قدیمی هستید، احتمالاً متوجه روند نگران‌کننده‌ای شده‌اید: بسیاری از ویژگی‌های کاربردی که زمانی در دوربین‌ها استاندارد بودند، اکنون ناپدید شده‌اند. در این مقاله به تحلیل این موضوع می‌پردازیم که چگونه سازندگان دوربین در تلاش برای ساخت دستگاه‌های «هیبریدی» کامل، بیش از حد بر ویدئو تمرکز کرده و نیازهای واقعی عکاسان را نادیده گرفته‌اند.

اگر مدت زیادی است که عکاسی می‌کنید، احتمالاً از تمام ویژگی‌هایی که دوربین‌ها در گذشته داشتند و اکنون حذف شده‌اند، آگاهید. چرا این ویژگی‌ها حذف شدند؟ واقعیت این است که سازندگان دوربین، ناخواسته به دوربین‌های خود ضربه زدند. آن‌ها در جستجوی خلق دستگاه‌های هیبریدی (ترکیب عکس و ویدئو) کامل، بیش از حد به سمت قابلیت‌های ویدئویی متمایل شدند؛ بسیار بیشتر از آنچه برای عکاسی نیاز بود. اما حقیقت این است که این دوربین‌ها هرگز قرار نبود در وهله اول دستگاه‌های ویدئویی باشند. برندها سال‌هاست که در حال تولید محصولات ویدئویی هستند. صادقانه بگویم، ای کاش تولیدکنندگان محتوا به سراغ همان دستگاه‌های تخصصی بروند و ویژگی‌های عکاسی را برای عکاسان باقی بگذارند. اگر نمی‌دانید درباره چه چیزی صحبت می‌کنم، باید بگویم که لازم است همین امروز آن را بیاموزید.

چه چیزهایی را از ما گرفتند؟

بیایید با کانن (Canon) شروع کنیم. آن‌ها حالت «Multiple Exposure RAW» (نوردهی چندگانه در فرمت خام) را حذف کردند. همچنین این برند معمولاً ویژگی‌هایی مانند حالت پانوراما را تنها در دوربین‌های سطح مصرف‌کننده (Entry-level) نگه می‌دارد.

سپس نوبت به سونی (Sony) می‌رسد؛ جایی که وارد دنیای عجیبی می‌شویم. زمانی که مانت E-mount معرفی شد، یک فروشگاه نرم‌افزاری کامل (App Store) برای دوربین‌های سونی وجود داشت. شما قابلیت اضافه کردن حالت Time-lapse، پیش‌نیاز ویژگی معروف المپوس/پاناسونیک با نام «Live Composite»، حالت نقاشی با نور (Light Painting)، شاتر بدون لمس، نوردهی چندگانه، عکاسی از رد ستارگان (Star Trails) و روتوش زیبایی را داشتید.

مورد دیگری که واقعاً دلم برایش تنگ شده: دوربین‌هایی با نمایشگر LCD در قسمت بالایی (Top LCD). تا زمانی که از آن‌ها استفاده نکنید، نمی‌دانید چقدر فوق‌العاده و کاربردی هستند.

خوشبختانه، نمی‌توانم به ویژگی‌های زیادی اشاره کنم که نیکون (Nikon) از ما گرفته باشد، اما ای‌کاش ویژگی‌های بیشتری برای عکاسان اضافه کنند. به عنوان مثال، چرا «اعتبار محتوا» (Content Credentials) دوباره احیا و اصلاح نمی‌شود؟ و همچنین سیستم «Creative Flash» که جای خالی آن به شدت حس می‌شود.

در مورد پاناسونیک (Panasonic)؛ دوربین‌های سری S1 و S1R اصلی دارای نمایشگر LCD در قسمت بالا بودند. واقعاً دوست دارم این ویژگی به همراه پورت‌های رزوه‌دار (Threaded port) برای اتصال تجهیزاتی مثل ریموت‌های «Pocket Wizard» برای تریگر کردن دوربین از راه دور، دوباره بازگردند.

و بعد فوجی‌فیلم (Fujifilm)؛ من واقعاً امیدوارم که مدل X-Pro 4 همچنان از صفحه نمایش e-Ink استفاده کند و آن‌ها دوباره یک دوربین قطع متوسط (Medium Format) با استایل رنج‌فایندر و لنزهای قابل تعویض بسازند. علاوه بر این، این برند در تلاش برای جذب مخاطبان هیبریدیِ ویدئو، ظاهر کلاسیک بسیاری از لنزهای خود را تغییر داده است.

فوجی عزیز، همه عاشق لنز 35mm f1.4 R بودند و دلیل خوبی هم برای آن داشتند. تنها کاری که باید می‌کردید این بود که قابلیت «مقاومت در برابر آب و هوا» (Weather Sealing) را به آن اضافه می‌کردید تا همه دوباره آن را بخرند. ارگونومی بسیاری از آن لنزهای قدیمی، حس کلاسیک و لذت‌بخشی داشت که لنزهای جدیدتر فاقد آن هستند.

همچنین، باید به المپوس/سیستم OM (Olympus/OM System) اشاره کرد که سری PEN را از ما گرفتند. مردم عاشق آن دوربین‌ها بودند؛ همه لزوماً یک دوربین به سبک SLR نمی‌خواهند و سری Pen می‌توانست فراتر از یک تکرار ساده از سری‌های رده‌بالای EM تکامل یابد.

سخن آخر:

دوستان، زمان آن رسیده که دوربین‌ها دوباره به یک ابزار تخصصی برای عکاسان تبدیل شوند. اگر کسی می‌خواهد ویدئو ضبط کند، بگذارید از دستگاه‌های ویدئویی اختصاصی استفاده کند. لازم نیست یک دوربین همه کارها را انجام دهد. من نمی‌توانم از کسی که با دوربین ARRI Alexa کار می‌کند بپرسم «چرا دوربین شما هات‌شو (Hot Shoe) ندارد تا بتوانم سینک پرسرعت فلاش انجام دهم؟»؛ در واقع، وقتی این سوال را از کاربران Black Magic پرسیدم، با سردرگمی مواجه شدم.

منبع: https://www.thephoblographer.com/

مترجم: حنانه قنبری