دست‌های امنِ جامعه؛ به نامِ کرامتِ انسان

۲۵ تیرماه، روز بهزیستی و تأمین اجتماعی، یادآور یکی از انسانی‌ترین وجوهِ زندگی جمعی است؛ آنجا که جامعه، مسئولیتِ مراقبت از رنج، حمایت از آسیب‌پذیری و پاسداشتِ کرامتِ انسان را بر عهده می‌گیرد. این روز، تنها یک مناسبت اداری یا تقویمی نیست، بلکه نشانه‌ای است از بلوغِ یک ملت؛ ملتی که می‌داند توسعه، بدونِ توجه به انسان، معنایی ناتمام دارد.

بهزیستی، زبانِ مهربانیِ نهادینه‌شده است؛ تلاشی برای آن‌که هیچ رنجی بی‌پاسخ نماند و هیچ انسانی در تنهاییِ درد، فراموش نشود. تأمین اجتماعی نیز تکیه‌گاهی است برای آرامشِ فردا؛ اطمینانی که به انسان امکان می‌دهد در میانه‌ی کار، کوشش و زندگی، از امنیت و حمایت برخوردار باشد. این دو، در کنار هم، نه فقط سازوکارهای اجتماعی، بلکه تجلیِ اندیشه‌ای عمیق درباره ارزشِ انسان‌اند.

در روزگاری که شتابِ زندگی، گاه ما را از رنج‌های پنهانِ اطراف‌مان دور می‌کند، چنین روزی فرصتی است برای بازاندیشی در معنای همدلی، مسئولیت و عدالت. جامعه‌ای روشن‌تر است که در آن، حمایت از کودکان، سالمندان، زنان، افراد دارای معلولیت، بیماران و همه‌ی نیازمندان، نه یک لطف، بلکه حقی انسانی دانسته شود.

امروز، به احترامِ همه‌ی آنان که در مسیرِ خدمت، حمایت و توانمندسازی گام برمی‌دارند، می‌ایستیم؛ آنان که بی‌هیاهو، ستون‌های آرامشِ اجتماعی را استوار نگه می‌دارند. روز بهزیستی و تأمین اجتماعی، یادآور این حقیقت است که انسان، در پرتوِ همبستگی و مراقبت، انسانی‌تر زندگی می‌کند.

ریحانه تقی یاری