نگاهی نزدیک به لنز جدید کانن؛ آیا رویکرد «پاور زوم» برای عکاسان کارآمد است؟

شرکت کانن همزمان با دوربین EOS R6 V، لنز جدید ۲۴-۵۰ میلی‌متری F4 L IS USM PZ را معرفی کرد. مانند اکثر لنزهای پاور زوم، این محصول نیز در وهله اول با نگاه به نیازهای فیلم‌برداران ساخته شده است؛ کسانی که به یک دکمه زوم اختصاصی در دسترس خود نیاز دارند. اما کانن تصمیم غیرمعمولی گرفته و رویکردی «هیبریدی» را پیش گرفته است. با یک دکمه ساده، می‌توانید کنترل زوم را به سبک سنتی در دست بگیرید و با چرخاندن رینگ روی بدنه لنز، بین دو نقطه ثابت حرکت کنید.

ما در حال بررسی دوربین EOS R6 V هستیم، اما تصمیم گرفتیم این لنز را برای عکاسی نیز به چالش بکشیم تا ببینیم آیا در غیاب اهرم زوم ویدیویی، همچنان لنز مناسبی برای عکاسی است یا خیر.

همچنین تجربه عکاسی با بازه فاصله کانونی ۲۰ تا ۵۰ میلی‌متر برای من بسیار لذت‌بخش بود. از آنجایی که شخصاً طرفدار لنز ۵۰ میلی‌متر هستم، پایان یافتن محدوده زوم در این عدد برایم مشکلی ایجاد نمی‌کند؛ چرا که این موضوع منجر به کوچک‌تر شدن ابعاد لنز شده است. علاوه بر این، قابلیتِ کمی وایدتر شدنِ کادر (رسیدن به ۲۰ میلی‌متر) در مواقع بسیاری کاربردی واقع شد.
اطلاعات فنی تصویر:
دوربین: Canon EOS R5 II
لنز: Canon RF 20-50mm F4 L IS USM PZ در فاصله کانونی 21mm
دیافراگم: F8
سرعت شاتر: 1/250 ثانیه
حساسیت (ISO): 100
نرم‌افزار پردازش: Capture One

برای پاسخ به اولین و مهم‌ترین سوال: خیر، حالت زوم دستی در این لنز مکانیکی نیست. فاصله کانونی همچنان توسط موتورهای پاور زوم کنترل می‌شود و تأخیر بسیار ناچیزی بین چرخاندن رینگ و رسیدن لنز به نقطه مورد نظر وجود دارد. در تغییرات کوچک فاصله کانونی، این تأخیر چندان محسوس نیست، اما اگر بخواهید به‌سرعت از ۲۰ میلی‌متر به ۵۰ میلی‌متر بروید، این تأخیر (و شاید صدای موتور) کاملاً مشهود است.

این موضوع تا حدی توهم کنترل مستقیم (که هدف طراحی رینگ دستی است) را از بین می‌برد. همچنین نرم بودن بیش از حد رینگ نیز کمکی به این تجربه نمی‌کند؛ چرا که هم باعث می‌شود ناخواسته فاصله کانونی تغییر کند و هم به مغز شما سیگنال می‌دهد که در حال کنترل از راه دور هستید، نه حرکت دادن فیزیکی قطعات لنز.

کنترل «W-T» (واید تا تله) روی این لنز، فقط یک کلیدِ خاموش و روشن (تاگل) ساده نیست. اگر آن را فقط کمی به هر یک از دو طرف فشار دهید، لنز به‌آرامی در محدوده فاصله کانونی جابه‌جا می‌شود. اما اگر فشار بیشتری اعمال کنید، عملیات زوم با سرعت بالاتری انجام خواهد گرفت.

خبر خوب این است که اگر به رینگ زوم ضربه نزنید، لنز هنگام خاموش کردن دوربین، فاصله کانونی خود را حفظ می‌کند. برخلاف دوربین‌های کامپکت، لازم نیست هنگام روشن کردن مجدد دوربین، منتظر بازگشت لنز به محدوده ۵۰ میلی‌متری باشید. البته اگر وقتی دوربین خاموش است (چه تصادفی و چه عمدی) رینگ را بچرخانید، هنگام روشن کردن دوربین باید لحظاتی منتظر بمانید تا موتورها فاصله کانونی را تغییر دهند که در این مدت پیش‌نمایش تصویر (Live View) را نخواهید داشت.

شاید این نکات برای عکاسان ناامیدکننده باشد، اما پس از یک یا دو ساعت عکاسی با این لنز، اکثر این ایرادات برای من عادی شد؛ اتفاقی که در هیچ‌کدام از لنزهای پاور زوم قبلی که با آن‌ها کار کرده بودم، نیفتاد. اگرچه تجربه کار با لنز ۲۴-۵۰ میلی‌متری مشابه یک لنز مکانیکی نیست، اما برای عکاسی بسیار دلپذیرتر از پاور زوم‌های سنتی است که فقط با دکمه‌های کنترلی یا اهرم‌های بدقلق روی بدنه کار می‌کنند.

برای کسانی که به ویدیو اهمیت می‌دهند، داستان ساده‌تر است: استفاده از این لنز واقعاً لذت‌بخش است، به‌ویژه اگر دوربین شما دارای دکمه اختصاصی زوم باشد. حتی اگر نباشد، کنترل پاور زوم روی بدنه لنز به خوبی کار می‌کند. با کمی مهارت، می‌توانید از آن برای حرکت‌های نرم و هدفمند (Push or Pull) استفاده کنید.

همچنین مواقعی وجود دارد که استفاده از حالت دستی لنز لذت‌بخش است، جایی که نرم بودن رینگ به یک «ویژگی» تبدیل می‌شود تا یک «نقص». من همیشه برای اجرای حرکت‌های نرم زوم با رینگ‌های مکانیکی سنتی مشکل داشتم، اما با این لنز، این کار بسیار ساده‌تر شده است و در عین حال، دقت بیشتری نسبت به کنترل‌های سنتی پاور زوم ارائه می‌دهد.

منبع: https://www.dpreview.com/

مترجم: ریحانه تقی یاری