پاتریشیا هاوارد در پروژه «Unknown Ancestors» با استفاده از سیانوتایپ، اشیای شخصی، گیاهان بومی و گلدوزی، گذشته‌ای کم‌تصویر را بازسازی می‌کند؛ گذشته‌ای که بیش از آن‌که دیده شود، احساس می‌شود.

درباره پاتریشیا هاوارد Patricia Howard

پاتریشیا هاوارد هنرمند و عکاسی است که آثارش بر موضوعات خانواده، خانه و حافظه تمرکز دارد. نمایشگاه او با عنوان «خانه به خانه» (House to House) در مجموعه «فوتوورکس» در پارک ملی «گلن اکو»، از سوی «واشنگتن سیتی پیپر» به عنوان یکی از «ده نمایشگاه و اثر عکاسی برتر دی‌سی در سال ۲۰۱۹» انتخاب شد. آثار او در مجموعه‌های دائمی «موزه هنر کالج جونیاتا» و «مرکز هنرهای عکاسی کلرادو» نگهداری می‌شود و در رسانه‌هایی همچون «لنزکراچ» (Lenscratch) و «دونت تیک پیکچرز» (Don’t Take Pictures) به نمایش درآمده است. او سابقه برگزاری نمایشگاه در «تورپدو فکتوری»، «قلعه راتفارنهام» دوبلین، «سایت: بروکلین» و بسیاری مکان‌های دیگر را در کارنامه دارد. پاتریشیا مدرک کارشناسی ارشد خود (MFA) در رشته عکاسی را از دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا دریافت کرده است.

در مجموعه Unknown Ancestors، پاتریشیا هاوارد سراغ بخشی از تاریخ خانوادگی و جمعی خود می‌رود که تقریباً هیچ تصویر عکاسی از آن باقی نمانده است. این پروژه در واکنش به نبود عکس‌های مربوط به دوران قحطی بزرگ ایرلند شکل گرفته؛ زمانی که عکاسی هنوز رسانه‌ای کند، پرهزینه و محدود بود و به‌ندرت از بحران‌های گسترده انسانی تصویری ثبت می‌کرد.

این تصویری از یک خانه است که سایه‌ای، پنجره و تندیس‌های مذهبی آن را برجسته کرده است. این اثر با فرایند سیانوتایپ بر روی کاغذ دست‌ساز نیمه‌شفاف خلق شده و با چای سیاه رنگ‌مایه گرفته و با نخ کتان دوخته شده است. سیانوتایپ فرایندی است که در دهه ۱۸۴۰ میلادی ابداع شد؛ یعنی همان دوره‌ای که ایرلند درگیر قحطی بود. کتان ماده‌ای است که در ایرلند به‌طور تاریخی برای پارچه و دوخت‌ودوز استفاده می‌شده است. چای، درخشندگیِ آبیِ سیانوتایپ را به رنگی ملایم‌تر، ترکیبی از قهوه‌ای و آبی، تبدیل می‌کند. کاغذ در قسمت‌هایی پاره و ریش‌ریش شده و لبه‌های آن دالبری است. نحوه‌ی تابش نور، پنجره و خطوط سایه، بر تندیس‌ها تأکید دارند که نمایانگر کاتولیسیسم، دین رایج در جمهوری ایرلند است. © پاتریشیا هاوارد

 

هاوارد در یک اقامت هنری در County Kerry ایرلند، در کلبه‌ای روستایی و با امکانات محدود کار کرد و همین محدودیت‌ها را به بخشی از فرایند آفرینش اثر تبدیل کرد. او با عکاسی از مناظر اطراف و سپس تبدیل تصاویر به نگاتیوهای دیجیتال، آن‌ها را به‌صورت تماس‌چاپ روی کاغذ دست‌ساز نیمه‌شفاف و پوشیده از سیانوتایپ ثبت کرد. در نتیجه، سطح چاپ‌شده صرفاً حامل تصویر نیست، بلکه خود به بخشی از خاطره و مکان بدل می‌شود.

این تصویری از نمای پشتی یک کلبه است که با فرایند سیانوتایپ بر روی کاغذ دست‌ساز نیمه‌شفاف اجرا شده است. این اثر با چای سیاه رنگ‌مایه گرفته و با نخ کتان دوخته شده است. کاغذ در قسمت‌هایی پاره و ریش‌ریش شده و لبه‌های آن دالبری است. فرایند سیانوتایپ در دهه ۱۸۴۰ میلادی ابداع شد؛ یعنی همان دوره‌ای که من در آثارم به آن می‌پردازم. نخ کتان محصولی نساجی است که قرن‌ها در ایرلند یافت می‌شده، درست مانند چای سیاه. چای، رنگ آبیِ درخشانِ سیانوتایپ را به ترکیبی از قهوه‌ای و آبی تبدیل می‌کند. این تصویر، یک کلبه سنگی را نشان می‌دهد که زمانی متروکه بوده و روزگاری محل زندگی و کار انسان‌ها بوده است؛ به همراه مناظر اطراف آن بر فراز صخره‌ای که رو به اقیانوس قرار دارد. © پاتریشیا هاوارد

 

او برای تقویت پیوند اثر با تاریخ و زیست انسانی، از مواد و اشیای واقعی نیز استفاده کرده است؛ از پشم جمع‌شده از حصارها و گل‌های گورس گرفته تا لباس، مو، قاشق و تسبیح. این عناصر در کارها به‌مثابه جانشین حضور انسان عمل می‌کنند و اثر را به زمینه‌های فرهنگی کاتولیک و زندگی روزمره پیوند می‌زنند.

این تصویری است که از تسبیح‌ها و تکه‌های جلبک دریایی خلق شده است. این اثر با فرایند سیانوتایپ بر روی کاغذ دست‌ساز نیمه‌شفاف اجرا شده است. سیانوتایپ فرایندی است که در دهه ۱۸۴۰ میلادی ابداع شد؛ همان دوره‌ای که من در آثارم به آن می‌پردازم. این اثر با چای سیاه رنگ‌مایه گرفته و دکمه‌های استخوانی به آن متصل شده است. چای، درخشندگیِ رنگ آبیِ سیانوتایپ را به رنگی ملایم‌تر، ترکیبی از قهوه‌ای و آبی، تبدیل می‌کند. این دکمه‌ها عتیقه و متعلق به دهه ۱۸۰۰ میلادی هستند. کاغذ در قسمت‌هایی پاره و ریش‌ریش شده و لبه‌های آن دالبری است. تسبیح‌ها نماد کاتولیسیسم، دین رایج در ایرلند، و جلبک‌ها نماد اقیانوس یا دریای همیشه‌حاضر هستند. هر دوی این‌ها اشیایی هستند که ممکن است پس از رفتن اجداد از این سرزمین، بر جای مانده باشند. © پاتریشیا هاوارد

 

یکی دیگر از لایه‌های مهم این مجموعه، گلدوزی است؛ نشانه‌ای از حضور دست هنرمند که هم به سنت‌های زنانه در تاریخ هنر ارجاع می‌دهد و هم به خاطرات شخصی او از آموختن این مهارت از مادرش. در این مجموعه، گلدوزی ادامه‌ای لمسی برای تصویر است؛ کنشی آرام که حافظه را به ماده تبدیل می‌کند.

این تصویری از یک پیراهن است که با الهام از لباس غسل تعمید (کریستنینگ) و با استفاده از فرایند سیانوتایپ بر روی کاغذ دست‌ساز نیمه‌شفاف ساخته شده است. این اثر با چای سیاه رنگ‌مایه گرفته و با نخ کتان دوخته شده است. چای سیاه، درخشندگیِ رنگ آبیِ سیانوتایپ را به رنگی ترکیبی از قهوه‌ای و آبی تبدیل می‌کند. کاغذ در قسمت‌هایی پاره و ریش‌ریش شده و لبه‌های آن دالبری است. فرایند سیانوتایپ در دهه ۱۸۴۰ میلادی ابداع شد؛ یعنی همان دوره‌ای که من در آثارم به آن می‌پردازم و نخ کتان نیز محصولی نساجی است که مانند چای سیاه در ایرلند یافت می‌شده است. لباس غسل تعمید نماد کاتولیسیسم، نوزادان و جان‌های از دست‌رفته است. © پاتریشیا هاوارد

 

Unknown Ancestors بیش از آن‌که تاریخ را مستقیم بازنمایی کند، فضایی می‌سازد برای حس‌کردن گذشته؛ جایی که زمین، اشیا، چاپ تاریخی و دوخت‌ودوز، غیاب را به شکلی ملموس و شاعرانه به یاد بدل می‌کنند.

این تصویری است که نور و پارچه را نشان می‌دهد که از پنجره‌ای در حال شناور شدن‌اند. این اثر با فرایند سیانوتایپ بر روی کاغذ دست‌ساز نیمه‌شفاف ساخته شده است. سیانوتایپ فرایندی است که در دهه ۱۸۴۰ میلادی ابداع شد؛ همان دوره‌ای که من در آثارم به آن می‌پردازم. این اثر با چای سیاه رنگ‌مایه گرفته و پارچه توری به آن متصل شده است. چای، درخشندگیِ آبیِ سیانوتایپ را به رنگی ملایم‌تر، ترکیبی از قهوه‌ای و آبی، تبدیل می‌کند. پارچه حسی خیال‌انگیز و احساسی از بی‌زمانی به اثر می‌افزاید. کاغذ در قسمت‌هایی پاره و ریش‌ریش شده و لبه‌های آن دالبری است. من این اثر را برای تأمل بر زندگی‌های گذشته و نیاکان فراموش‌شده خلق کرده‌ام. © پاتریشیا هاوارد

 

این تصویری است که نور و پارچه را نشان می‌دهد که از پنجره‌ای در حال شناور شدن‌اند. این اثر با فرایند سیانوتایپ بر روی کاغذ دست‌ساز نیمه‌شفاف ساخته شده است. سیانوتایپ فرایندی است که در دهه ۱۸۴۰ میلادی ابداع شد؛ همان دوره‌ای که من در آثارم به آن می‌پردازم. این اثر با چای سیاه رنگ‌مایه گرفته و پارچه توری به آن متصل شده است. چای، درخشندگیِ آبیِ سیانوتایپ را به رنگی ملایم‌تر، ترکیبی از قهوه‌ای و آبی، تبدیل می‌کند. پارچه حسی خیال‌انگیز و احساسی از بی‌زمانی به اثر می‌افزاید. کاغذ در قسمت‌هایی پاره و ریش‌ریش شده و لبه‌های آن دالبری است. من این اثر را برای تأمل بر زندگی‌های گذشته و نیاکان فراموش‌شده خلق کرده‌ام. © پاتریشیا هاوارد

 

این تصویری از مو است که با فرایند سیانوتایپ چاپ شده و با چای سیاه رنگ‌مایه گرفته است. گل‌های خشک‌شده‌ی گورس (خلنگ) به آن متصل شده و موها را احاطه کرده‌اند. سیانوتایپ بر روی کاغذ دست‌ساز نازکی انجام شده که در قسمت‌هایی پاره شده است. فرایند سیانوتایپ در دهه ۱۸۴۰ میلادی ابداع شد؛ یعنی همان دوره‌ای که من در آثارم به آن می‌پردازم. بوته‌ها و گل‌های گورس به‌صورت خودرو در سراسر ایرلند می‌رویند. چای سیاه بسیار رایج است و هنگام استفاده برای رنگ‌مایه گرفتن، رنگ آبیِ درخشانِ سیانوتایپ را به رنگی ملایم‌تر، ترکیبی از قهوه‌ای و آبی، تبدیل می‌کند. مو بخش اصلی بدن انسان است و نشان‌دهنده‌ی بقایای افرادی است که زمانی در این مکان ساکن بودند و سپس در گذشته، آن را ترک کردند. © پاتریشیا هاوارد

 

این تصویری از تکه‌های جلبک دریایی است. این اثر با فرایند سیانوتایپ بر روی کاغذ دست‌ساز نیمه‌شفاف ساخته شده است. سیانوتایپ فرایندی است که در دهه ۱۸۴۰ میلادی ابداع شد؛ یعنی همان دوره‌ای که من در آثارم به آن می‌پردازم. این اثر با چای سیاه رنگ‌مایه گرفته و با نخ پشمی دوخته شده است. چای، درخشندگیِ رنگ آبیِ سیانوتایپ را به رنگی ملایم‌تر، ترکیبی از قهوه‌ای و آبی، تبدیل می‌کند. نخ پشمی از تکه‌های پشمی ریسیده شده است که در امتداد حصارهای چراگاه گوسفندان در ایرلند یافت شده بودند. کاغذ در قسمت‌هایی پاره و ریش‌ریش شده و لبه‌های آن دالبری است. جلبک دریایی به‌طور معمول در سواحل و کرانه‌های ایرلند یافت می‌شود و نمایانگر مکانی است که من بر آن تأمل می‌کنم. © پاتریشیا هاوارد

 

این تصویری از پیچکی است که در امتداد تنه درختی رشد کرده است. این اثر با فرایند سیانوتایپ بر روی کاغذ دست‌ساز نیمه‌شفاف ساخته شده است. کار با چای سیاه رنگ‌مایه گرفته و با نخ کتان دوخته شده است. سیانوتایپ فرایندی است که در دهه ۱۸۴۰ میلادی ابداع شد؛ یعنی همان دوره‌ای که آثار من به آن می‌پردازند. کتان ماده‌ای است که به‌طور تاریخی در ایرلند برای پارچه و دوخت‌ودوز استفاده می‌شده است. چای، درخشندگیِ رنگ آبیِ سیانوتایپ را به رنگی ملایم‌تر، ترکیبی از قهوه‌ای و آبی، تبدیل می‌کند. کاغذ در قسمت‌هایی پاره و ریش‌ریش شده و لبه‌های آن دالبری است. این تصویر از روی یک نگاتیو دیجیتال ساخته شده و تنه درختی را نشان می‌دهد که با پیچک پوشیده شده است؛ نمایی که نمونه‌ای از رشد متراکم گیاهان در ایرلند است و حس قوی‌ای از این مکان را منتقل می‌کند. © پاتریشیا هاوارد

 

این تصویری از تعدادی قاشق است. این اثر با استفاده از فرایند سیانوتایپ بر روی کاغذ دست‌ساز نیمه‌شفاف ساخته شده است. کار با چای سیاه رنگ‌مایه گرفته و با نخ کتان دوخته شده است. کتان الیافی است که قرن‌ها در ایرلند کشت و استفاده می‌شده است. چای، رنگ آبیِ درخشانِ سیانوتایپ را به رنگی مات‌تر، ترکیبی از قهوه‌ای و آبی، تبدیل می‌کند. سیانوتایپ فرایندی است که در دهه ۱۸۴۰ میلادی ابداع شد؛ یعنی همان دوره‌ای که من در آثارم به آن می‌پردازم. کاغذ در قسمت‌هایی پاره و ریش‌ریش شده و لبه‌های آن دالبری است. قاشق‌ها نماد اشیایی هستند که ممکن است توسط ساکنان پیشین و ناشناسِ این مکان بر جای مانده باشند. © پاتریشیا هاوارد

 

این تصویری از اقیانوس است که در نزدیکی «بالینسکیلیگز» (Ballinskelligs) در ایرلند ثبت شده است. این اثر یک سیانوتایپ است که بر روی کاغذ دست‌ساز نیمه‌شفاف ساخته شده و با چای سیاه رنگ‌مایه گرفته و با نخ کتان و پشم دوخته شده است. سیانوتایپ فرایندی است که در دهه ۱۸۴۰ میلادی ابداع شد؛ یعنی همان دوره‌ای که من در آثارم به آن می‌پردازم. چای، درخشندگیِ رنگ آبیِ سیانوتایپ را به رنگی ملایم‌تر، ترکیبی از قهوه‌ای و آبی، تبدیل می‌کند. کاغذ در قسمت‌هایی پاره و ریش‌ریش شده و لبه‌های آن دالبری است. نخ کتان قرن‌هاست که در ایرلند کشت می‌شود و گوسفندان نیز حضوری دیرینه در آنجا داشته‌اند. نخ پشمی از تکه‌های پشمی ریسیده شده است که در امتداد حصارهای چراگاه گوسفندان یافت شدند. این نمای اقیانوس، نشان‌دهنده چشم‌اندازی رایج در ایرلند و همچنین راهی برای گریزِ بسیاری از کسانی است که مهاجرت کردند، از جمله نیاکان خودِ من. © پاتریشیا هاوارد

 

 

منبع: https://www.lensculture.com/

مترجم: ریحانه تقی یاری