عکاسی خیابانی چیست؟

به‌طور کلی، عکاسی خیابانی شکلی از عکاسی مستند است که به‌صورت طبیعی و بدون صحنه‌سازی یا دستکاری در فضای عمومی ثبت می‌شود.

با این حال، عکاسی خیابانی بسیار پیچیده‌تر از این تعریف ساده است. پیرامون این شیوه عکاسی، سنت و میراثی شکل گرفته که از زمانی آغاز شد که عکاسان برای نخستین‌بار زندگی در فضاهای عمومی را ثبت کردند. رشد و تحول آن نیز ارتباط نزدیکی با پیشرفت عکاسی به‌عنوان یک رسانه و همچنین با توسعه فناوری داشته است.

برای بسیاری از افراد، حتی خود اصطلاح «عکاسی خیابانی» نیز مسئله‌ساز است. این عبارت دهه‌ها پیش توسط فردی ناشناس رواج یافت و از نظر برخی توصیف دقیقی از عمل واقعی ثبت زندگی در فضاهای عمومی ارائه نمی‌دهد؛ چراکه این نوع عکاسی تنها به خیابان محدود نیست. در سال ۲۰۱۷ نیک تورپین پیشنهاد کرد که عبارت «عکاسی صریح در فضای عمومی» (Candid Public Photography) به‌عنوان توصیفی جامع‌تر و فراگیرتر برای این شیوه عکاسی استفاده شود.

واژه Candid (صریح و بی‌پرده) ریشه در واژه لاتین candidus دارد و به معنای خالص، بداهه، بدون ژست و بدون تمرین قبلی است.

واژه Public (عمومی) از لاتین publicus و populus به معنای «مردم» گرفته شده و به چیزی اشاره دارد که برای همه قابل مشاهده و در دسترس است.

واژه Photograph (عکاسی) نیز از دو واژه یونانی phōtos به معنای نور و graphein به معنای ترسیم کردن گرفته شده و در مجموع به معنای «ترسیم با نور» است.

عکاسی خیابانی معمولاً با ساده‌ترین تجهیزات انجام می‌شود و بیش از هر چیز بر نگاه منحصربه‌فرد عکاس در مشاهده زندگی روزمره تأکید دارد. هر عکس خیابانی در واقع پنجره‌ای به ذهن عکاس است؛ جایی که هوشمندی، شوخ‌طبعی، نظم ذهنی، درک اجتماعی و فرهنگی، تأثیرات هنری و حساسیت‌های بصری او دیده می‌شود.

در حالی که همه می‌دانند یک عکس شیئی تازه است که خارج از بستر اصلی خود دیده می‌شود، بسیاری نیز معتقدند که همچنان پیوندی قوی میان عکس و صحنه یا رویدادی که نشان می‌دهد وجود دارد. از آنجا که عکس‌های خیابانی بدون صحنه‌پردازی و دستکاری ثبت می‌شوند، ارزش مستند بودن خود را حفظ می‌کنند و شواهدی از لحظه‌های غیرعادی و شگفت‌انگیز در دل زندگی واقعی را به ما نشان می‌دهند.

با این حال، تعریف عکاسی خیابانی ثابت و قطعی نیست. این مفهوم همواره در حال تغییر و بحث است و نسل جدید تصویرسازان آن را در واکنش به فناوری‌های تازه—مانند دوربین تلفن همراه—یا تحولات اجتماعی—مانند پلتفرم‌های اشتراک تصویر مثل اینستاگرام—بازتعریف می‌کنند. برخی معتقدند این حوزه نباید هیچ قانون مشخصی داشته باشد، در حالی که عده‌ای دیگر می‌گویند اگر همه‌چیز عکاسی خیابانی محسوب شود، در واقع هیچ‌چیز عکاسی خیابانی نخواهد بود.

گروه iN-PUBLiC عکاس خیابانی را نه یک کارگردان، بلکه یک مشاهده‌گر می‌داند؛ کسی که با استفاده از قاب مستطیلی دوربین و فشردن دکمه شاتر تصویر می‌سازد، نه با رایانه.

منبع:https://in-public.com/

مترجم: ریحانه تقی یاری