نمایشگاه انفرادی عکس «میان صید و سایه‌ات» از آثار نازلی عباسی در گالری شیدایی برگزار شده است؛ مجموعه‌ای که با ترکیب تصاویر ماهی‌های صیدشده و عکس‌های قدیمی خانوادگی، به مفاهیمی چون زندگی، مرگ، خاطره و گذر زمان می‌پردازد.

گالری شیدایی به مدیریت شیدا عزیزی این روزها میزبان نمایشگاه انفرادی عکس «میان صید و سایه‌ات» از آثار نازلی عباسی است. این مجموعه سومین نمایشگاه انفرادی این هنرمند به شمار می‌آید و بر پایه ترکیب تصاویر مستند و عکس‌های آرشیوی خانوادگی شکل گرفته است.

 

نازلی عباسی، عکاس، کیوریتور و مولف کتاب عکاسی، فعالیت حرفه‌ای خود را از سال ۱۳۹۰ آغاز کرده است. او که اصالتاً اهل اهواز است، عکاسی را در کنار دوره‌های فیلم‌سازی انجمن سینمای جوان در این شهر دنبال کرد و بعدها برای ادامه تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد پژوهش هنر به تهران آمد. عباسی طی حدود ۱۵ سال فعالیت حرفه‌ای در گالری‌های تهران به عنوان کیوریتور و مدیر هنری فعالیت داشته و تاکنون هشت نمایشگاه تخصصی عکاسی را کیوریت کرده است. به گفته او، محور اصلی آثارش همواره پیرامون مفاهیمی چون زندگی، مرگ و نوستالژی شکل گرفته است.

 

عباسی درباره شکل‌گیری مجموعه «میان صید و سایه‌ات» توضیح می‌دهد که ایده این مجموعه از مواجهه‌ای اتفاقی با خانه‌ای قدیمی در خیابان آبان تهران آغاز شد؛ خانه‌ای که سال‌ها متروکه مانده بود و بسیاری از وسایل آن از جمله اسناد، لباس‌ها، اسباب‌بازی‌ها و آلبوم‌های خانوادگی دست‌نخورده باقی مانده بودند. او یکی از آلبوم‌های قدیمی آن خانه را با اجازه صاحب‌خانه به امانت گرفت و از تصاویر آن عکاسی کرد.

این هنرمند همچنین در سفری به رشت، مجموعه‌ای مستند از ماهی‌های چیده‌شده در بازار تهیه کرد. در دوران همه‌گیری کرونا و در زمان قرنطینه، او به ترکیب این دو مجموعه تصویر پرداخت و تلاش کرد میان آن‌ها رابطه‌ای مفهومی ایجاد کند.

 

به گفته عباسی، ماهی‌ها تا زمانی که زنده هستند نمادی از حرکت، زندگی و زایش‌اند، اما پس از صید شدن به نشانه‌ای از مرگ و فقدان تبدیل می‌شوند؛ وضعیتی که به نوعی با عکس‌های قدیمی خانوادگی نیز قابل مقایسه است. عکس‌هایی که زمانی ثبت‌کننده لحظات شاد زندگی بوده‌اند، با گذر دهه‌ها به تصاویری از انسان‌هایی تبدیل می‌شوند که دیگر در میان ما نیستند و همین امر نوعی حس حسرت و نوستالژی را در آن‌ها شکل می‌دهد.

در برخی آثار این مجموعه، عباسی با استفاده از نخ‌های گلدوزی بر سطح عکس‌ها دوخت‌هایی ایجاد کرده است. او این عناصر را پیوندی با مجموعه‌های قبلی خود می‌داند و آن‌ها را نمادی از سرنوشت، زندگی و گذر زمان معرفی می‌کند. به گفته این هنرمند، دوخت‌های گل‌مانند بر بدن ماهی‌ها در آثارش همچون مرهمی بر زخم‌های جسم و روح تعبیر می‌شوند و در عین حال به مجموعه حال‌وهوایی زنانه‌تر می‌بخشند.

نمایشگاه «میان صید و سایه‌ات» در واقع در نقطه‌ای میان تصویر ماهی‌های صیدشده و سایه انسان‌هایی که دیگر حضور ندارند شکل گرفته و تلاشی است برای بازخوانی رابطه میان خاطره، فقدان و گذر زمان.

 

عکس و خبر: آرمان روشن