تونی هرتز Tony Hertz از جمله عکاسانی است که مسیر حرفهای خود را میان دو جهان متفاوت پیش برده است؛ از یک سو عکاسی از چهرههای برجسته و تأثیرگذار، و از سوی دیگر ثبت لحظههای ساده و شخصی که اغلب از دل زندگی روزمره بیرون میآیند. او طی بیش از سی سال فعالیت حرفهای، فرصت عکاسی از شخصیتهای مهمی از جمله اعضای خاندانهای سلطنتی، رهبران مذهبی و حتی یک رئیسجمهور را داشته است.

با این حال، بخشی از هویت هنری هرتز در پروژههای شخصی او شکل گرفته است؛ پروژههایی که بیشتر بر تجربههای انسانی و عناصر بصری ساده تمرکز دارند. یکی از نمونههای این رویکرد، مجموعهای است که او بر اساس «سایهها» خلق کرده است. در این مجموعه، هرتز با استفاده از نور طبیعی و سایههای روزمره، صحنههایی میسازد که گاه روایتگر رابطهها، احساسات و لحظههای گذرا هستند.
در نگاه هرتز، عکاسی تنها ثبت یک تصویر نیست، بلکه راهی برای روایت داستانهاست؛ داستانهایی که گاهی در بزرگترین صحنههای سیاسی و اجتماعی جهان رخ میدهند و گاهی در یک پیادهروی ساده هنگام غروب. او تلاش میکند با ترکیب دقت مستندنگارانه و نگاه شاعرانه، تصاویری خلق کند که علاوه بر ارزش بصری، حامل احساس و روایت باشند.
بسیاری از آثار او بر سادگی، ترکیببندی دقیق و توجه به جزئیات نور تأکید دارند. این ویژگیها باعث شده است تصاویرش اغلب حس صمیمیت و نزدیکی ایجاد کنند؛ حتی زمانی که موضوع عکس شخصیتی بسیار شناختهشده باشد.
امروزه تونی هرتز به عنوان عکاسی شناخته میشود که در کنار ثبت چهرههای مهم تاریخ معاصر، همچنان به دنبال کشف زیبایی در لحظههای کوچک و روزمره است؛ لحظههایی که شاید در نگاه اول ساده به نظر برسند، اما در قاب دوربین او به روایتهایی ماندگار تبدیل میشوند.
ماجرای یک عکس

لالی – ترکیبی از نژاد چاوچاو و کوکر اسپانیل – به مدت ۱۵ سال سگ تونی هرتز بود. هرتز میگوید: «موهای بلند و مشکی داشت با کمی سفیدی روی دهان، گوشها، ابروها و پنجههایش، و زبانی که بخشی از آن خالخالی بود. خیلی بامزه بود.»
زمانی که این عکس ثبت شد، هرتز و لالی در پیسمو بیچ کالیفرنیا زندگی میکردند. او در آن دوران مشغول کار روی یک مجموعه و کتاب عکاسی با محوریت سایهها بود و لالی را در یکی از پیادهرویهای همیشگی هنگام غروب با خود برده بود. هرتز در طول سه دهه فعالیت حرفهای خود از ملکهها، پاپها و یک رئیسجمهور عکاسی کرده است، اما این تصویر تلاشی برای ثبت لحظهای شخصیتر بود.
این عکس در فضای سبزی کنار یک فروشگاه والمارت گرفته شد. هرتز میگوید: «وقتی برای استراحت روی نیمکتی نشستم، در سایههایمان متوجه شدم که لالی مستقیم به من نگاه میکند. گوشیام را طوری قرار دادم که در سایه دیده نشود، کادر را بستم و بعد به سمت لالی نگاه کردم تا نیمرخهایمان رو به یکدیگر باشد.» او اغلب هنگام جستوجوی عناصر تازه برای مجموعهاش، کلاه لبهدار به سر میگذارد «تا حالوهوایی یکدست با اندکی حس و حال نوآر ایجاد کند.»
لالی در ماه نوامبر بر اثر نارسایی مزمن کلیه از دنیا رفت. هرتز میگوید: «حالا در خانهام جای خالیای وجود دارد. با اینکه زندگی طولانی و خوبی داشت، هنوز هم خیلی دلتنگش هستم. این عکس عشقی را که به همراه وفادارم داشتم به یادم میآورد. او اغلب سایهبهسایه دنبالم میآمد.»
منبع: https://www.theguardian.com/
مترجم: ریحانه تقی یاری







Saturday, 24 October , 2026